ΟΙ

ΣΥΝΤΟΜΟΙ ΛΟΓΟΙ

Περί Ζωής, Πίστεως και λατρείας

 

 

 

 

 

 

ΟΙ

ΣΥΝΤΟΜΟΙ ΛΟΓΟΙ

Περί Ζωής, Πίστεως και λατρείας

 

 

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ, ΤΟΥ ΟΙΚΤΙΡΜΟΝΟΣ

Και από Αυτόν εμείς ζητούμε βοήθεια

Ας είναι του Θεού οι αίνοι όλοι,

του Συντηρητού Όλων των Κόσμων,

και ας είναι οι ευλογίες και η ειρήνη του Θεού

επάνω στον κύριο μας το Μωάμεθ,

και επάνω σε όλη του την Οικογένεια και τους Συντρόφους

 

Αδελφέ! Ήθελες λίγα λόγια συμβουλής από εμένα, γι’ αυτό άκουσε προσεκτικά μερικές αλήθειες που περιλαμβάνονται σε οκτώ σύντομες ιστορίες οι οποίες, μιας και είσαι στρατιώτης, είναι με τη μορφή παρομοιώσεων στρατιωτικής φύσης. Φρονώ ότι η ίδια η ψυχή μου χρειάζεται συμβουλές περισσότερο από οποιονδήποτε, και κάποτε στράφηκα προς την ψυχή μου για κάποιο χρονικό διάστημα με Οκτώ Λόγους εμπνευσμένους από οκτώ εδάφια του Ιερού Κορανίου από τους οποίους είχα ωφεληθεί. Τώρα θα απευθυνθώ προς την ψυχή μου με τους ίδιους αυτούς Λόγους, αλλά με λίγα λόγια και στη γλώσσα των κοινών ανθρώπων. Όποιος το επιθυμεί μπορεί να τους ακούσει μαζί μου προσεκτικά.

             

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Μπισμίλλαχ, «Στο Όνομα του Θεού», είναι η αρχή όλων των καλών πραγμάτων. Και εμείς θα αρχίσουμε με αυτό. Γνώριζε, ω ψυχή μου! Όπως ακριβώς αυτή η ευλογημένη φράση είναι χαρακτηριστικό δείγμα του Ισλάμ, έτσι ακριβώς απαγγέλλεται αδιάκοπα από όλα τα όντα μέσα από τις γλώσσες της φυσικής τους κλίσης. Αν θέλεις να γνωρίζεις τι είδους ανεξάντλητη δύναμη, τι ατέλειωτη πηγή δωρεάς είναι το Μπισμίλλαχ, άκουσε προσεκτικά την ακόλουθη ιστορία η οποία είναι με τη μορφή μιας παρομοίωσης. Έχει ως εξής:

Κάποιος ο οποίος κάνει ένα ταξίδι μέσα από τις ερήμους της Αραβίας πρέπει να ταξιδεύει εξ’ ονόματος ενός φυλάρχου και να μπει κάτω από την προστασία του, διότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να γλυτώσει από τις εφόδους των ληστοσυμμοριτών και να εξασφαλίσει τις ανάγκες του. Μόνος του θα απωλεσθεί ενόψει αναρίθμητων εχθρών και αναγκών. Και έτσι, δύο άνδρες πήγαν ένα τέτοιο ταξίδι και μπήκαν στην έρημο. Ο ένας από αυτούς ήταν μετριόφρων και ταπεινός, ο άλλος περήφανος και επαρμένος. Ο ταπεινός άντρας μπήκε υπό την προστασία του ονόματος ενός φυλάρχου, ενώ ο περήφανος όχι. Ο πρώτος ταξίδευε με ασφάλεια όπου και αν πήγαινε. Εάν ερχόταν αντιμέτωπος με ληστοσυμμορίτες, έλεγε: «Ταξιδεύω εξ’ ονόματος αυτού και αυτού του φυλάρχου» και δεν τον παρενοχλούσαν. Αν έφθανε σε κάποια αντίσκηνα, του συμπεριφέρονταν με σεβασμό εξαιτίας του ονόματος. Αλλά ο περήφανος άντρας υπέφερε απερίγραπτες συμφορές καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του. Όχι μόνο έτρεμε μπροστά στο κάθε τι αλλά και εκλιπαρούσε τα πάντα. Εξευτελίστηκε και έγινε αντικείμενο περιφρόνησης.

Περήφανη ψυχή μου! Εσύ είσαι ο ταξιδιώτης και ο κόσμος αυτός είναι μια έρημος. Η ανικανότητα και η ένδειά σου δεν έχουν όριο, και οι εχθροί και οι ανάγκες σου είναι ατέλειωτες. Μια που έτσι έχει, λάβε το όνομα του Προαιώνιου Εξουσιαστού και Μεταιώνιου Κυρίου της ερήμου και απαλλάξου από την προσλιπάρηση μπροστά σε ολόκληρο το σύμπαν και από το τρεμούλιασμα μπροστά σε κάθε συμβάν.

Ναι, η φράση αυτή είναι ένα θησαυροφυλάκιο τόσο ευλογημένο που η άπειρη σου ανικανότητα και ένδειά σε συνδέουν με μια άπειρη δύναμη και έλεος· καθιστούν την ανικανότητα και την  ένδειά σου έναν εξόχως αποδεκτό μεσίτη στην Αυλή του Ενός Παντοδύναμου και Οικτίρμονος Θεού. Το άτομο που ενεργεί λέγοντας, «Στο Όνομα του Θεού», μοιάζει με κάποιον που κατατάσσεται στο στρατό. Εκτελεί καθήκοντα στο όνομα της κυβέρνησης· δε φοβάται κανένα· ομιλεί, εκτελεί κάθε υπόθεση και αντιστέκεται στα πάντα στο όνομα του νόμου και στο όνομα της κυβέρνησης.

Στην αρχή είπαμε ότι όλα τα όντα λένε «Στο Όνομα του Θεού» με τη βοήθεια της γλώσσας της έμφυτης κλίσης. Είναι έτσι;

Πράγματι, έτσι είναι. Εάν επρόκειτο να δεις ότι ένα και μόνο άτομο είχε έλθει και είχε οδηγήσει όλους τους κατοίκους μιας πόλης σε ένα μέρος δια της βίας και τους είχε εξαναγκάσει να εργαστούν, θα ήσουν σίγουρος ότι δεν είχε ενεργήσει στο δικό του όνομα και με τη βοήθεια της δικής του δύναμης, αλλά ότι ήταν ένας στρατιώτης, που ενεργούσε στο όνομα της κυβέρνησης και στηριζόταν στη δύναμη του βασιλιά.

Κατά τον ίδιο τρόπο, όλα τα πράγματα ενεργούν επ’ ονόματι του Παντοκράτορος Θεού, διότι πράγματα ασήμαντα όπως οι σπόροι και οι κόκκοι κουβαλούν πανύψηλα δέντρα στο πάνω μέρος του σώματός τους· ορθώνουν φορτία όμοια με βουνά. Που σημαίνει ότι όλα τα δέντρα λένε: «Στο Όνομα του Θεού», γεμίζουν τα χέρια τους από το θησαυροφυλάκιο του ελέους, και μας τα προσφέρουν. Οι κήποι όλοι λένε:«Στο Όνομα του Θεού», και καθίστανται χύτρες προερχόμενες από τα μαγειρεία της θείας δυνάμεως στις οποίες μαγειρεύονται πολυάριθμες ποικιλίες διαφόρων φαγητών. Όλα τα ευλογημένα ζώα όπως οι αγελάδες, οι γκαμήλες, τα πρόβατα και τα κατσίκια λένε: «Στο Όνομα του Θεού», και παράγουν πηγές γάλακτος από την αφθονία του ελέους, προσφέροντάς μας μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη και αγνή τροφή όπως το ύδωρ της ζωής στο όνομα του Τροφοδότου. Οι ρίζες και τα ριζίδια, απαλά σαν μετάξι, των φυτών, των δέντρων και των χορταριών λένε: «Στο Όνομα του Θεού», και διατρυπούν και διαπερνούν μέσα από το σκληρό πέτρωμα και τη γη. Μνημονεύοντας το όνομα του Θεού, το όνομα του Πλέον Ελεήμονος, τα πάντα καθυποτάσσονται σε αυτόν.

Οι ρίζες που απλώνονται μέσα από το σκληρό πέτρωμα και τη γη και παράγουν καρπούς με όση ευκολία και οι κλώνοι απλώνονται στην ατμόσφαιρα και παράγουν καρπούς, και τα τρυφερά πράσινα φύλλα που διατηρούν την υγρασία τους για μήνες ενόψει υπερβολικής ζέστης, δίνουν ένα χαστούκι στο στόμα των Νατουραλιστών και χώνουν το δάκτυλο στα τυφλά τους μάτια, λέγοντας: «Ακόμη και ο καύσωνας και η κακουχία, στα οποία στηρίζεστε τόσο πολύ, βρίσκονται υπό κάποια διαταγή. Διότι όπως η ράβδος του Μωϋσή, το καθένα από αυτά τα μεταξωτά ριζίδια συμμορφώνονται στο πρόσταγμά του, ‘Και Εμείς είπαμε, ώ Μωϋσή, κτύπα το βράχο με τη ράβδο σου,’[1] και μοίρασε το βράχο στα δύο. Και τα τρυφερά φύλλα, λεπτά σαν τσιγαρόχαρτα απαγγέλλουν το εδάφιο ‘Ω φωτιά γίνε δροσιά και ειρήνη’[2] ενάντια στον καύσωνα του πυρός, το καθένα σαν τα μέλη του Αβραάμ (Η Ειρήνη του Θεού μαζί του).

Αφού τα πράγματα όλα λένε: «Στο Όνομα του Θεού», και φέροντας τις δωρεές του Θεού στο όνομα του Θεού, μας τις παραδίδουν, θα πρέπει και εμείς να πούμε: «Στο Όνομα του Θεού». Θα πρέπει να δίδουμε στο όνομα του Θεού και να λαμβάνουμε στο όνομα του θεού. Και δεν πρέπει να παίρνουμε από άφρονες ανθρώπους που αμελούν να δώσουν στο όνομα του Θεού.

Ερώτηση: Δίδουμε ένα αντίτιμο στους ανθρώπους, που μοιάζουν με δισκοφόρους. Επομένως τι αντίτιμο θέλει ο Θεός, ο οποίος είναι ο αληθινός ιδιοκτήτης;

Η Απάντηση: Ναι, το αντίτιμο που ο Αληθινός Απονομέας των Δωρεών θέλει σε αντάλλαγμα για τις βαρύτιμες αυτές δωρεές και αγαθά είναι τρία πράγματα: το ένα είναι η μνήμη (του Θεού), το άλλο είναι οι ευχαριστίες, και το άλλο είναι η περισυλλογή. Λέγοντας, «Στο Όνομα του Θεού» στην αρχή είναι μνήμη (Θεού), και, «Ας είναι του Θεού οι αίνοι όλοι» στο τέλος, είναι ευχαριστίες. Και αντιλαμβανόμενος και σκεπτόμενος τις δωρεές αυτές, οι οποίες είναι ανεκτίμητα παράδοξα καλλιτεχνίας, όντας θαύματα δύναμης του Μοναδικού και Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού και χαρίσματα του ελέους Του, είναι περισυλλογή. Όσο ανόητο είναι να φιλήσεις το πόδι ενός ταπεινού ανθρώπου που σου μεταφέρει το πολύτιμο δώρο ενός βασιλέως και να μην αναγνωρίζεις τον ιδιοκτήτη του δώρου, είναι χίλιες φορές πιο ανόητο να εκθειάζεις και να αγαπάς τη φαινομενική πηγή των δωρεών και να λησμονείς τον Αληθινό Απονομέα των Δωρεών.

Ω ψυχή μου! Εάν δε θέλεις να γίνεσαι ανόητη κατά τον τρόπο αυτό, να δίνεις στο όνομα του Θεού και να ενεργείς στο όνομα του θεού. Και αυτή λακωνικά είναι η υπόθεση όλη.

*             *       *

 

 

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ

Πώς η Πίστη Φέρει το Σπόρο του Παραδείσου και η Απιστία, το Σπόρο της Κολάσεως

 

Στο Όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος.

Αυτοί που πιστεύουν στον Αόρατο[3].

Εάν θέλεις να καταλάβεις το πόσο μεγάλη ευτυχία και δωρεά, πόσο μεγάλη χαρά και ηρεμία μπορούν να εξευρεθούν στην πίστη στο Θεό, άκουσε προσεκτικά την ιστορία αυτή η οποία είναι με τη μορφή μιας παρομοίωσης:

Μια φορά, δύο άντρες πήγαν σε ένα ταξίδι τόσο για ευχαρίστηση όσο και για δουλειά. Ο ένας αναχώρησε προς μια κατεύθυνση ατομικιστική και κακότυχη, και ο άλλος σε μια θεοσεβή, ευμενή οδό.

Αφού ο εγωιστής άντρας ήταν και επαρμένος, και εγωκεντρικός, και απαισιόδοξος, κατέληξε σε αυτό που φαινόταν σε αυτόν πως είναι μια εξόχως διεστραμμένη χώρα εξαιτίας της απαισιοδοξίας του. Κοίταξε ολόγυρα, και παντού έβλεπε τους αδύναμους και τους δυστυχισμένους να οδύρονται στα χέρια φοβερών, εκβιαστικών τυράννων, θρηνώντας για τον όλεθρό τους. Έβλεπε την ίδια θλιβερή και δυσάρεστη κατάσταση σε όλα τα μέρη που ταξίδευε. Ολάκερη η χώρα πήρε τη μορφή μιας οικίας που πενθούσε. Εκτός από το γεγονός ότι κατάντησε σα μεθυσμένος, δε μπορούσε να βρει τρόπο να μην προσέχει τη θλιβερή και καταθλιπτική αυτή κατάσταση. Διότι οι πάντες του φαίνονταν να είναι ξένοι και εχθροί. Και παντού ολόγυρα έβλεπε αποκρουστικά πτώματα και απελπισμένα, δακρύβρεχτα ορφανά. Η συνείδησή του βρισκόταν σε κατάσταση μαρτυρίου.

Ο άλλος άντρας ήταν θεοσεβής, ευλαβής, δίκαιος, και με άριστες ηθικές αξίες έτσι ώστε η χώρα όπου ήρθε ήταν εξαιρετικότατη κατά την άποψή του. Ο καλός αυτός άνθρωπος συναντούσε καθολική αγαλλίαση στη γη που έμπαινε. Παντού υπήρχε μια χαρούμενη γιορτή, ένας τόπος για θύμηση του Θεού που ξεχείλιζε από έξαλλη χαρά και ευτυχία· οι πάντες του φαίνονταν φίλοι και συγγενείς. Απ’ άκρου σ’ άκρου της χώρας έβλεπε χαρμόσυνα πανηγύρια μιας γενικής απαλλαγής από τα καθήκοντα, συνοδευόμενα από ξεφωνητά χρηστών ευχών και ευχαριστιών. Ακόμη άκουσε τον ήχο ενός τύμπανου και μιας φιλαρμονικής για τη στρατολόγηση στρατιωτών μαζί με χαρούμενες κραυγές του «Είναι πολύ μεγάλος ο Θεός!» παρά να θλίβεται με τα βάσανα τόσο του ιδίου όσο και όλων των ανθρώπων όπως ο πρώτος, άθλιος άνθρωπος. Ο ευτυχής αυτός άντρας ήταν χαρούμενος και ευτυχισμένος τόσο με το κέφι το δικό του όσο και με αυτό όλων των κατοίκων. Επιπλέον, μπόρεσε να κάνει κάποια επικερδή συναλλαγή. Προσέφερε ευχαριστίες στο Θεό.

Μετά από κάποιο διάστημα επέστρεψε και συνάντησε τυχαία τον άλλο άντρα. Κατάλαβε την κατάστασή του και του είπε: «Δεν ήσουν στα καλά σου. Η ασχήμια που έχεις μέσα σου θα είχε αντικατοπτριστεί στον έξω κόσμο έτσι που φαντάστηκες πως το γέλιο ήταν θρήνος, και την απαλλαγή από τα καθήκοντα για διαρπαγή και λεηλασία. Σύνελθε και καθάρισε την καρδιά σου έτσι ώστε το ολέθριο αυτό πέπλο να αφαιρεθεί από τα μάτια σου και να μπορέσεις να δεις την αλήθεια. Διότι η χώρα ενός πέρα για πέρα δίκαιου, οικτίρμονος, αγαθοεργού, ισχυρού, εύτακτου και καλόκαρδου βασιλιά δε θα μπορούσε να ήταν όπως τη φαντάστηκε, ούτε θα μπορούσε να ήταν μια χώρα που επεδείκνυε τον αριθμό αυτό των ξεκάθαρων σημείων προόδου και κατορθωμάτων». Ο δύστυχος άνθρωπος συνήλθε αργότερα και μετανόησε. Είπε, «Ναι, ήμουν τρελός εξαιτίας του ποτού (της ασχήμιας που είχα μέσα μου). Ο Θεός να ευαρεστείται μαζί σου, με έχεις γλιτώσει από μια κατάσταση διαβολική».

Ω ψυχή μου! Γνώριζε ότι ο πρώτος άντρας συμβολίζει έναν άπιστο ή κάποιον εξαχρειωμένο και άφρονα. Από την άποψη αυτή ο κόσμος είναι ένας οίκος οικουμενικού πένθους. Όλα τα ζωντανά δημιουργήματα είναι ορφανά που θρηνούν από τα κτυπήματα του θανάτου και του χωρισμού. Ο άνθρωπος και τα ζώα είναι αβοήθητοι και χωρίς συναισθηματικούς δεσμούς, που γίνονται κομμάτια από τα αρπακτικά νύχια της καθορισμένης ώρας του θανάτου. Πανίσχυρα όντα όπως τα βουνά και οι ωκεανοί είναι σαν φρικιαστικά, άψυχα πτώματα. Πολλές θλιβερές, συνταρακτικές, τρομακτικές αυταπάτες σαν αυτές προέρχονται από την απιστία και την πλάνη του, και τον βασανίζουν.

Όσο για τον άλλο άντρα, αυτός είναι πιστός. Αναγνωρίζει και επιβεβαιώνει τον Παντοκράτορα Θεό. Κατά την άποψή του ο κόσμος αυτός είναι μια κατοικία όπου τα Ονόματα του Ενός Παντελεήμονος Θεού απαγγέλλονται διαρκώς, ένας τόπος διδασκαλίας για τον άνθρωπο και τα ζώα, και ένα πεδίο εξέτασης για τον άνθρωπο και τα τζιν. Όλοι οι ζωϊκοί και ανθρώπινοι θάνατοι είναι μια αποστράτευση (από τον αγώνα της επιβίωσης). Αυτοί που έχουν συμπληρώσει τα καθήκοντα της ζωής τους αναχωρούν από τον πρόσκαιρο κόσμο για έναν άλλο κόσμο, ευτυχισμένοι και απερίσπαστοι, έτσι ώστε να γίνει χώρος για νέους υπαλλήλους να έρθουν και να εργαστούν. Η γέννηση των ζώων και των ανθρώπων σημαδεύει την κατάταξή τους στο στρατό (της ζωής), μια που τίθενται υπό τα όπλα, και την αρχή των καθηκόντων τους. Το κάθε ζωντανό ον είναι ένας κεφάτος, τακτικός στρατιώτης, ένας τίμιος, ικανοποιημένος υπάλληλος. Και όλες οι φωνές είτε είναι δοξολογία του Θεού και η απαγγελία των Ονομάτων του στην έναρξη των καθηκόντων τους, και οι ευχαριστίες και η αγαλλίαση στην παύση της εργασίας τους, είτε τα τραγούδια που προέρχονται από το κέφι τους δουλειά. Κατά την άποψη του πιστού, όλα τα όντα είναι οι φιλικοί υπηρέτες, οι ειρηνικοί υπάλληλοι, και τα ευχάριστα βιβλία του Πλέον Γενναιόδωρου Κυρίου και Πανοικτίρμονος του Ιδιοκτήτου. Πάρα πολλές άλλες λεπτές, υψηλές σε νόημα, ευχάριστες, και ευγενείς αλήθειες σαν αυτές εκδηλώνονται και φανερώνονται από την πίστη του.

Δηλαδή, η πίστη στο Θεό φέρει το σπόρο αυτού που είναι ουσιαστικά ένα Δέντρο-Τιούμπα του Παραδείσου, ενώ η απιστία κρύβει το σπόρο ενός Δέντρου –Ζάκκουμ της Κολάσεως.

Αυτό σημαίνει ότι η σωτηρία και η ασφάλεια μπορούν να εξευρεθούν μόνο στο Ισλάμ και την πίστη. Στην οποία περίπτωση θα πρέπει αδιάκοπα να λέμε, «Δόξα στο Θεό για τη θρησκεία του Ισλάμ και την τέλεια πίστη».

 

*        *       *

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Το Όφελος και η Ευτυχία Ευρίσκονται στη Λατρεία

Στο Όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος

Ω σεις άνθρωποι, να λατρεύετε...[4]

Σαν θες να καταλάβεις πόσο μεγάλο κέρδος και ευτυχία βρίσκονται στη λατρεία, και πόσο μεγάλη απώλεια και καταστροφή βρίσκονται στην ακολασία και την ασωτεία άκουσε προσεκτικά και δώσε σημασία στην ακόλουθη ιστορία η οποία είναι με τη μορφή μιας παρομοίωσης:

Μια φορά, δύο στρατιώτες πήραν διαταγές να κατευθυνθούν σε μια μακρινή πόλη. Ξεκίνησαν και ταξίδεψαν μαζί εώς ότου ο δρόμος διχάλωσε. Στο διχάλι επάνω ήταν ένας άνθρωπος που τους είπε, «Ο δρόμος στα δεξιά δεν προκαλεί καμιά απολύτως απώλεια, και εννέα στους δέκα εκείνων που τον ακολουθούν λαμβάνουν μεγάλο κέρδος και δοκιμάζουν μεγάλη ηρεμία. Ενώ ο δρόμος στα αριστερά δεν παρέχει πλεονεκτήματα, και εννέα στους δέκα των περιηγητών του έχουν απώλεια. Είναι όμως οι ίδιοι όσον αφορά την απόσταση. Υπάρχει μόνο μια διαφορά: εκείνοι που παίρνουν τον αριστερό δρόμο, ο οποίος δεν έχει νόμους και κανένα στην εξουσία, ταξιδεύουν χωρίς αποσκευές και όπλα. Αισθάνονται ένα φαινομενικό ξαλάφρωμα και μια απατηλή ηρεμία. Ενώ αυτοί που ταξιδεύουν στο δεξί δρόμο, ο οποίος βρίσκεται υπό στρατιωτική τάξη, είναι υποχρεωμένοι να κουβαλούν ένα γυλιό γεμάτο από τρόφιμα του σιτηρέσιου, πάνω-κάτω στα τέσσερα κιλά βάρος, και ένα θαυμάσιο στρατιωτικό τυφέκιο, δύο περίπου κιλών, το οποίο θα υπερισχύσει και θα κατατροπώσει κάθε εχθρό...».

Όταν οι δύο στρατιώτες άκουσαν προσεκτικά σε όσα είχε να πει ο διδακτικός αυτός άνθρωπος, εκείνος που ήταν τυχερός πήρε το δρόμο προς τα δεξιά. Φόρτωσε το βάρος των δέκα κιλών πάνω στην πλάτη του, η ψυχή του όμως και το πνεύμα του ελευθερώθηκαν από χιλιάδες κιλά φόβου και από το να αισθάνεται υποχρεωμένος στους άλλους. Όσο για τον άλλο, άτυχο στρατιώτη, εγκατέλειψε το στρατό. Δε θέλησε να συμμορφωθεί στην τάξη (του στρατού), και έφυγε προς τα αριστερά. Απαλλάχθηκε από το να κουβαλά ένα φορτίο δέκα κιλών, η συνείδησή του όμως συμπιεζόταν από χιλιάδες κιλά οφειλής, και το πνεύμα του συνθλιβόταν από αναρίθμητους φόβους. Προχωρούσε στο δρόμο του όχι μόνο ζητιανεύοντας από τον καθένα αλλά και τρέμοντας μπροστά σε κάθε πράγμα και κάθε συμβάν, μέχρι που έφθασε στον προορισμό του. Και εκεί τιμωρήθηκε ως αντάρτης και λιποτάκτης.

Όσο για το στρατιώτη που αγαπούσε την τάξη του στρατού, που είχε προφυλάξει το γυλιό και το ντουφέκι του, και ο οποίος είχε πάρει το δεξί δρόμο, είχε πάει το δρόμο του χωρίς να είναι υποχρεωμένος σε κανένα, χωρίς να φοβάται κανένα, και με μια καρδιά και μια συνείδηση ελαφριά μέχρι που έφθασε στην πόλη που αναζητούσε. Εκεί παρέλαβε μια ανταμοιβή αντάξια ενός έντιμου στρατιώτου ο οποίος είχε εκτελέσει το καθήκον του πιστά.

Ω ψυχή μου επαναστάτρια, γνώριζε ότι ένας από τους δύο αυτούς στρατιώτες αντιπροσωπεύει εκείνους που υποτάσσονται στο Θείο Νόμο, ενώ ο άλλος τους στασιαστές και αυτούς που ακολουθούν τις δικές τους επιθυμίες. Ο δρόμος είναι ο δρόμος της ζωής, ο οποίος προέρχεται από το Νοερό Κόσμο, περνά μέσα από το μνήμα, και συνεχίζει στη μέλλουσα ζωή. Όσο για το γυλιό και το ντουφέκι, είναι η λατρεία και ο φόβος του Θεού. Υπάρχει ένα φαινομενικό βάρος στη λατρεία, υπάρχει όμως μια ηρεμία και ένα ξαλάφρωμα στη σημασία της, ανώτερο πάσης περιγραφής. Διότι στις προκαθορισμένες προσευχές ο πιστός διακηρύττει, «Ομολογώ ότι δεν υπάρχει θεός παρά μόνον ο Θεός». Δηλαδή, ανακαλύπτει τη θύρα του θησαυροφυλακίου του ελέους στο κάθε τι διότι πιστεύει και λέει, «Δεν υπάρχει Δημιουργός και Τροφοδότης άλλος από Αυτόν. Η βλάβη και η ωφέλεια είναι στο χέρι του. Είναι και Πάνσοφος· δεν πράττει τίποτα μάταια, και είναι Πανοικτίρμονας· η δωρεά και το έλεός Του είναι άφθονα». Και κρούει τη θύρα με την παράκλησή του. Επιπλέον, αντιλαμβάνεται ότι το κάθε τι είναι καθυποταγμένο στην εντολή του δικού του Συντηρητού, κι έτσι καταφεύγει σε Αυτόν. Εναποθέτει τις ελπίδες του σε Αυτόν και στηρίζεται επάνω Του, και είναι οχυρωμένος ενάντια σε κάθε καταστροφή· η πίστη του τού παρέχει πλήρη εμπιστοσύνη.

Πράγματι, όπως με κάθε αληθινή αρετή, η πηγή του θάρρους είναι η πίστη στο Θεό, και η λατρεία. Και όσο για την κάθε ανομία, η πηγή της δειλίας είναι η πλάνη.

Στην πραγματικότητα, για έναν πιστό με πραγματικά φωτισμένη καρδιά, είναι δυνατό πως και αν ακόμη η σφαίρα της γης γινόταν βόμβα και έσκαγε, δε θα τον φόβιζε. Θα την παρακολουθούσε με ευχάριστο θαυμασμό ως ένα φαινόμενο της δύναμης του Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού. Μα όταν ένας διάσημος διεφθαρμένος φιλόσοφος με ένα ούτω καλούμενο φωτισμένο μυαλό αλλά χωρίς (φωτισμένη) καρδιά είδε έναν κομήτη στον ουρανό, έτρεμε σύγκορμος, και αναφώνησε αγωνιωδώς: «Μήπως κτυπήσει τη γη ο κομήτης αυτός;» (Σε μια περίσταση, η Αμερική έτρεμε από φόβο σε ένα τέτοιο κομήτη, και πολλοί άνθρωποι εγκατέλειπαν τα σπίτια τους στη μέση της νύκτας).

Ναι, παρόλο που ο άνθρωπος έχει ανάγκη αναρίθμητων πραγμάτων, το κεφάλαιο (που έχει στην κατοχή του) λες και είναι μηδέν, και παρόλο που υφίσταται ατέλειωτες συμφορές, και (αυτή) η δύναμή του λες και είναι μηδέν. Απλά, το κεφάλαιο και η δύναμή του φθάνουν μόνο μέχρι του σημείου που μπορεί να φθάσει το χέρι του. Παρόλα αυτά, οι ελπίδες, οι επιθυμίες, οι θλίψεις και τα βάσανά του φθάνουν μέχρι εκεί που το μάτι και η φαντασία του μπορούν να απλώσουν. Όποιος δεν είναι εξ’ ολοκλήρου τυφλός μπορεί τότε να δει και να καταλάβει το πόσο μεγάλο κέρδος, ευτυχία και δωρεά για το ανθρώπινο πνεύμα, το οποίο είναι τόσο ανίκανο και αδύναμο και ενδεές και ελλιπές, είναι η λατρεία, η επιβεβαίωση της ενότητος του Θεού, και η εμπιστοσύνη στο Θεό και η υποταγή σε Αυτόν.

Είναι προφανές ότι μια οδός ασφαλής είναι προτιμότερη από μια οδό βλαβερή, ακόμη και αν η πιθανότητα της ασφάλειάς της είναι μόνο μία στις δέκα. Αλλά στο δρόμο της λατρείας, η οποία είναι το θέμα μας εδώ, υπάρχει μια πιθανότητα εννέα στα δέκα να οδηγήσει στο θησαυροφυλάκιο της αιώνιας ευτυχίας, καθώς και (το γεγονός) ότι είναι ασφαλής. Μολονότι αποδεικνύεται από τη μαρτυρία – η οποία υφίσταται σε βαθμό γενικής ομοφωνίας – αναρίθμητων ειδικών και μαρτύρων ότι, εκτός του ότι είναι ανώφελη, ακόμη και οι έκλυτοι το ομολογούν αυτό, η οδός της ακολασίας και της ασωτείας καταλήγει σε αιώνια αθλιότητα. Σύμφωνα με τις αναφορές αυτών που έχουν αποκαλύψει τα μυστήρια της δημιουργίας το γεγονός αυτό είναι απολύτως βέβαιο.

Εν συντομεία: Ομοίως με εκείνη της μετά θάνατον ζωής, και η ευτυχία στον κόσμο αυτό βρίσκεται στη λατρεία και στο να είναι (κανείς) στρατιώτης για τον Παντοκράτορα Θεό. Στην περίπτωση όπου, πρέπει διαρκώς να λέμε: «Δόξα στο Θεό για την προς αυτόν υπακοή και προκοπή», και θα πρέπει να Τον ευχαριστούμε που είμαστε Μουσουλμάνοι...

 

*        *      *

 

Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Η Εφήμερη Ζωή Καθίσταται Μόνιμη διαμέσου των Προσευχών

Στο Όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος

Οι καθορισμένες προσευχές είναι ο στύλος της θρησκείας.1

       Αν θέλεις να καταλάβεις με τη βεβαιότητα του ότι δύο και δύο ίσον τέσσερα, μέχρι ποιού ακριβώς σημείου πολύτιμες και σημαντικές είναι οι καθορισμένες προσευχές, και με πόσο μικρή δαπάνη επιτυγχάνονται, και πόσο παράφρων και ψυχοβλαβές είναι το άτομο που τις αμελεί, δώσε προσοχή στην ακόλουθη ιστορία η οποία είναι με τη μορφή μιας παρομοίωσης :

       Μια φορά, ένας ισχυρός Κυβερνήτης έδωσε σε καθένα από τους δύο του υπηρέτες είκοσι τέσσερα κέρματα χρυσού και τους έστειλε να εγκατασταθούν σε μια από τις εύφορες, βασιλικές του φάρμες που απείχαν δύο μήνες απόσταση. «Χρησιμοποιήστε αυτά τα λεφτά για τα εισιτήρια σας», τους πρόσταξε, και αγοράστε ό,τι είναι απαραίτητο για το σπίτι σας εκεί με αυτά. Υπάρχει ένας σταθμός σε απόσταση μιας μέρας από τη φάρμα.  Και υπάρχουν και οδικές μεταφορές, αλλά και σιδηρόδρομος, και καράβια, και αεροπλάνα.  Μπορείτε να επωφεληθείτε από αυτά σύμφωνα με το κεφάλαιό σας».

       Οι δύο υπηρέτες ξεκίνησαν αφού έλαβαν τις οδηγίες αυτές. Ο ένας από αυτούς ήταν τυχερός έτσι που ξόδεψε ένα μικρό ποσό χρημάτων στο δρόμο  προς το σταθμό. Και στη δαπάνη αυτή περιλαμβάνονταν κάποιες εμπορικές δοσοληψίες τόσο επικερδείς και ελκυστικές σε αναφορά με το αφεντικό του, που το κεφάλαιο του αυξήθηκε στο χιλιαπλάσιο.  Όσο για τον άλλο υπηρέτη, μια που ήταν άτυχος και χασομέρης, ξόδεψε είκοσι τρία κέρματα χρυσού στο δρόμο προς το σταθμό, σπαταλώντας τα στο τζόγο και τις διασκεδάσεις. Ένα μόνο κέρμα χρυσού απέμεινε. Ο φίλος του τού είπε: «Ξόδεψε το τελευταίο αυτό κέρμα χρυσού για ένα εισιτήριο έτσι ώστε να μη χρειαστεί να περπατήσεις στο μακρινό ταξίδι και να λιμοκτονήσεις. Εξάλλου, ο αφέντης μας είναι γενναιόδωρος. ίσως να σε λυπηθεί και να συγχωρήσει τα σφάλματά σου, και επί πλέον να σε βάλει σε αεροπλάνο. Τότε θα φθάσουμε εκεί που πάμε για να ζήσουμε, σε μια μέρα. Διαφορετικά θα είσαι αναγκασμένος  να περπατήσεις μόνος και πεινασμένος από τη μια πλευρά της ερήμου στην άλλη, την οποία χρειάζεσαι δύο μήνες να διασχίσεις».  Ο πιο κουτός άνθρωπος μπορεί να καταλάβει, πόσο ανόητος, ψυχοβλαβής και παράλογος θα ήταν, εάν από πείσμα δεν ξόδευε  το μόνο εκείνο κέρμα χρυσού που του απέμεινε για ένα εισιτήριο, που είναι  όπως το κλειδί σε ένα θησαυροφυλάκιο, και αντί αυτού το ξόδευε σε ακολασίες για φευγαλέες τέρψεις.  Έτσι δεν είναι;

       Ω, εσείς που δεν εκτελείτε τις προκαθορισμένες προσευχές!  Και ω εσύ η ίδια μου η ψυχή, που δεν της αρέσει να προσεύχεται! Ο κυβερνήτης στην παρομοίωσή μας είναι ο Συντηρητής μας, ο Δημιουργός μας. Από τους δύο υπηρέτες που ταξιδεύουν, ο ένας συμβολίζει τους ευσεβείς πιστούς που εκτελούν τις προσευχές του με θέρμη, και ο άλλος, τους άφρονες που παραμελούν τις προσευχές  τους. Τα είκοσι τέσσερα κέρματα χρυσού είναι η ζωή σε καθεμιά από τις είκοσι τέσσερις ώρες της μέρας. Και η βασιλική επικράτεια είναι ο Παράδεισος. Όσο για το σταθμό, αυτός είναι το μνήμα. Ενώ το ταξίδι, είναι το πέρασμα του ανθρώπου στο μνήμα, και από εκεί στην  ανάσταση και τη μέλλουσα ζωή. Οι άνθρωποι καλύπτουν το μακρινό αυτό  ταξίδι  σε διαφορετικές βαθμίδες (από απόψεως πνευματικότητος) σύμφωνα με τις πράξεις τους και τη δύναμη του φόβου Θεού  που έχουν. Ορισμένοι από τους αληθινά θρήσκους έχουν διασχίσει απόσταση χιλίων ετών σε μια μέρα σαν αστραπή.  Και μερικοί έχουν διανύσει απόσταση πενήντα χιλιάδων ετών σε μια μέρα με την ταχύτητα της φαντασίας.  Το Ιερό  Κοράνι του Μεγάλου Πνευματικού Αναστήματος κάνει  νύξη της αλήθειας αυτής με δύο από τα εδάφιά του.

       Το εισιτήριο στην παρομοίωση συμβολίζει τις καθορισμένες προσευχές. Μία  μόνο ώρα τη μέρα είναι  αρκετή και για τις πέντε προσευχές μαζί, συμπεριλαμβανομένων των πλύσεων (που προηγούνται της προσευχής στο Ισλάμ). Πόση λοιπόν απώλεια έχει ένας άνθρωπος  που ξοδεύει είκοσι τρεις ώρες στη φευγαλέα αυτή επίγεια ζωή,  και παραλείπει  να ξοδέψει μία ώρα στο μακροχρόνιο  βίο της μέλλουσας ζωής· με ποιο τρόπο αδικεί τον ίδιο του τον εαυτό· πόσο παράλογα συμπεριφέρεται!  Διότι κάποιος ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του πως είναι λογικός, δε θα αντιληφθεί το πόσο αντίθετη στη λογική και τη σοφία είναι η διαγωγή ενός τέτοιους ατόμου, και πόσο απομακρύνθηκε από τη λογική, εάν, σκεφτόμενος το πράγμα λογικά, δώσει τη μισή του περιουσία σε μια λοτταρία στην οποία συμμετέχουν χίλιοι άνθρωποι και η πιθανότητα να κερδίσει είναι μία στις χίλιες, και δεν δώσει το ένα εικοστό – τέταρτο απ’ αυτή σ’ ένα αιώνιο θησαυροφυλάκιο  όπου η πιθανότητα να κερδίσει έχει επαληθευτεί στο ενενήντα  εννέα τοις εκατό.

       Επιπρόσθετα, το πνεύμα, η καρδιά και ο νους βρίσκουν μεγάλη ηρεμία στην προσευχή. Και δεν είναι κουραστική για το σώμα. Επιπλέον, με την κατάλληλη προαίρεση, όλες οι άλλες πράξεις κάποιου ο οποίος εκτελεί τις καθορισμένες προσευχές γίνονται (και αυτές), όμοιες με λατρεία. Μπορεί από μια άποψη να καταστήσει  την εφήμερη ζωή του μόνιμη.

 

*             *           *

 

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ  ΛΟΓΟΣ

Βασικό Μας Καθήκον : Η Λατρεία

Στο Όνομα του  Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος.

Πράγματι, ο Θεός είναι μαζί με αυτούς που Τον φοβούνται και με αυτούς που πράττουν το καλό.1

       Εάν θέλεις να καταλάβεις για ποιο λόγο είναι ένα πραγματικά ανθρώπινο καθήκον  και μια φυσική, πρέπουσα συνέπεια της δημιουργίας του ανθρώπου να εκτελεί τις καθορισμένες προσευχές και να μη διαπράττει σοβαρά αμαρτήματα, άκουσε προσεκτικά και δώσε σημασία στην ακόλουθη παρομοίωση :

       Κάποτε, σε μια εποχή γενικής επιστράτευσης, δύο στρατιώτες βρέθηκαν  μαζί σε ένα σύνταγμα.  Ο ένας ήταν καλά εκπαιδευμένος και ευσυνείδητος, ο άλλος, ένας αγύμναστος νεοσύλλεκτος και εγωκεντρικός. Ο ευσυνείδητος στρατιώτης συγκεντρώθηκε στην εκπαίδευση και τον πόλεμο, και δε σκεφτόταν για σιτηρέσια και προμήθειες, διότι γνώριζε ότι ήταν καθήκον της Πολιτείας να τον ταΐζει και να τον εξοπλίζει, να τον περιποιείται αν ήταν άρρωστος, ακόμη και να του βάζει φαΐ στο στόμα αν το έφερνε η ανάγκη.  Γνώριζε ότι βασικό του καθήκον ήταν να εκπαιδεύεται και να πολεμά.  Αλλά θα απασχολείτο ακόμη με μερικά σιτηρέσια και εφόδια ως μέρος της εργασίας του. Θα ζέσταινε τις κατσαρόλες στο νερό, θα έπλενε τις καραβάνες, και θα τους τις έφερνε. Εάν έπειτα τον ρωτούσαν : «Τι κάνεις;», θα αποκρινόταν : «Κάνω αγγαρείες για την Πολιτεία». Δεν θα έλεγε: «Εργάζομαι για τη ζήση  μου».

       Ο αγύμναστος νεοσύλλεκτος, ωστόσο, αγαπούσε το στομάχι του και δεν έδινε σημασία στην εκπαίδευση και τον πόλεμο. «Αυτά είναι υπόθεση της πολιτείας.  Τι έχει να κάνει μαζί μου;», θα’ λεγε.  Σκεφτόταν διαρκώς τη ζήση του, και κυνηγώντας την ξωπίσω παρατούσε (με προθυμία) το σύνταγμα και πήγαινε στην αγορά να ψωνίσει. Μια μέρα ο καλο-εκπαιδευμένος φίλος του τού είπε:

       «Βασικό σου καθήκον είναι η εκπαίδευση και η μάχη, αδελφέ. Γι’ αυτό σε φέραν εδώ. Να’ χεις εμπιστοσύνη στο βασιλιά· δε θα σε αφήσει να πεινάσεις. Αυτό είναι το καθήκον του. Όπως και να’χεις, είσαι αδύναμος και στερημένος· δε μπορείς να βρίσκεις  τροφή παντού. Και αυτός είναι καιρός πολέμου και επιστράτευσης· θα σου πει (ο βασιλιάς δηλαδή) ότι είσαι αντάρτης και θα σε τιμωρήσει. Ναι, δύο είναι τα καθήκοντα που μας αφορούν.  Το ένα είναι το καθήκον για το βασιλιά : μερικές φορές κάνουμε τις αγγαρείες του και μας τρέφει για αυτό. Το άλλο είναι το δικό μας καθήκον: δηλαδή η εκπαίδευση και η μάχη, και μερικές φορές ο βασιλιάς μας βοηθά σε αυτό.

       Φυσικά θα αντιλαμβάνεστε σε τι κίνδυνο θα βρισκόταν ο χασομέρης στρατιώτης αν δεν έδινε προσοχή στον αγωνιζόμενο, καλά εκπαιδευμένο στρατιώτη.

       Ω ψυχή μου οκνηρή!  Αυτό το ταραχώδες μέρος πολέμου  είναι αυτή η θυελλώδης εγκόσμια ζωή, και ο στρατός διαιρούμενος σε συντάγματα, η ανθρώπινη κοινωνία.  Το σύνταγμα στην παρομοίωση είναι η κοινότητα του Ισλάμ στον αιώνα αυτό. Ο ένας από τους δύο  στρατιώτες είναι ένας ευσεβής Μουσουλμάνος ο οποίος γνωρίζει τις υποχρεώσεις της θρησκείας του και τις εκτελεί, και μάχεται το Σατανά  και την ίδια του την ψυχή με σκοπό να παρατήσει τις επικίνδυνες κακές πράξεις και να μη διαπράττει αμαρτίες.  Ενώ ο άλλος είναι ένας διεστραμμένος παραβάτης που είναι τόσο πολύ βουτηγμένος στον αγώνα για την εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων ώστε διαδίδει (με τον τρόπο αυτό) συκοφαντίες κατά του Αληθινού Προμηθευτού, εγκαταλείπει τα θρησκευτικά του καθήκοντα, και διαπράττει τις όποιες αμαρτίες συναντήσει στο δρόμο του καθώς βγάζει το ψωμί του. Όσο για την εκπαίδευση και τη διδασκαλία, είναι πρώτιστα οι καθορισμένες προσευχές και η λατρεία. Και ο πόλεμος είναι η μάχη ενάντια στη ψυχή και τις επιθυμίες της, και ενάντια στους σατανάδες ανάμεσα στα τζιν και τους ανθρώπους, για να τους απελευθερώσει από την αμαρτία και τα έκλυτα ήθη, και να σώσει την καρδιά και το πνεύμα από αιώνια καταδίκη. Και το πρώτο από τα δύο καθήκοντα είναι το να δίνει κανείς ζωή και να τη συντηρεί, ενώ το άλλο είναι να λατρεύει και να εκλιπαρεί το Δότη και Συντηρητή της ζωής. Είναι το να Τον εμπιστεύεται και να στηρίζεται σε Αυτόν.

       Πράγματι, όποιος κι αν δημιούργησε και έδωσε τη ζωή, γεγονός που είναι ένα περίλαμπρο θαύμα της καλλιτεχνίας του Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού και ένα παράδοξο της σοφίας της κυριότητος,  είναι αυτός που τη διαφυλάττει και τη διαιωνίζει με τη βοήθεια των μέσων συντήρησης.  Δε μπορεί να είναι άλλος. Θέλεις απόδειξη;  Το πιο ανίκανα και ανόητα ζώα είναι τα πιο καλά θρεμμένα· όπως τα ψάρια, και τα σκουλήκια στα φρούτα.  Και είναι τα πιο αβοήθητα και εκλεπτυσμένα πλάσματα που λαμβάνουν την εκλεκτικότερη τροφή· όπως τα βρέφη και τα νεογνά όλων των ειδών.

       Στα σίγουρα, είναι αρκετό να συγκρίνεις τα ψάρια  με τις αλεπούδες, τα νεογέννητα ζώα με τα άγρια θηρία, και τα δέντρα με τα ζώα για να καταλάβεις ότι η επιτρεπτή τροφή αποκτάται όχι διαμέσου της ισχύος και της θελήσεως, αλλά διαμέσου της ανικανότητας και της αμηχανίας.  Δηλαδή, κάποιος ο οποίος παρά τις προκαθορισμένες προσευχές εξαιτίας του αγώνα για τους πόρους συντήρησης στη ζωή μοιάζει με το στρατιώτη που εγκατέλειψε την εκπαίδευση και το χαράκωμά του και πήγε και παρακαλούσε στην αγορά.  Όμως το να επιζητεί κανείς τα τρόφιμα του σιτηρέσιου  από τα μαγειρία του ελέους του Παντογενναιόδωρου προμηθευτού  μετά την τέλεση των προσευχών, και να προχωρεί μόνος του έτσι ώστε να μην είναι βάρος  στους άλλους είναι θυμάσιο και ανδροπρεπές. Και αυτό είναι ένα είδος λατρείας.

       Επιπλέον, η φύση του ανθρώπου και οι πνευματικές του δυνάμεις   φανερώνουν ότι είναι δημιουργημένος για λατρεία.  Διότι σε σχέση με τη δύναμη και τις ενέργειες που είναι απαραίτητες για τη ζωή του κόσμου αυτού, δεν μπορεί να συναγωνιστεί ούτε με το πιο υποδεέστερο σπουργίτι.  Ενώ σε σχέση με τη γνώση και την ανάγκη, και με τη λατρεία  και με την παράκληση, που είναι απαραίτητες για την πνευματική ζωή και τη ζωή μετά θάνατον, είναι όπως το μονάρχη και τον αρχηγό όλων των τετραπόδων.

       Ω ψυχή μου! Εάν κάνεις τη ζωή του κόσμου αυτού στόχο της ζωής σου και εργαστείς πιστά γι’ αυτό, θα καταντήσεις σαν το ευτελέστερο σπουργίτι. Εάν όμως κάνεις τη ζωή του μέλλοντος αιώνος στόχο και επιδίωξή σου, και καταστήσεις τη ζωή αυτή τα μέσα και το χωράφι για την καλλιέργειά  της, και αγωνιστείς  σύμφωνα με αυτή (τη ζωή), τότε θα είσαι σαν ένας αγέρωχος αρχηγός των ζώων, και ένας ευνοούμενος και παρακλητικός υπηρέτης του Παντοκράτορος Θεού, και ο τετιμημένος και σεβαστός Του φιλοξενούμενος.

Αυτοί είναι οι δυο δρόμοι που είναι ανοιγμένοι σε σένα!  Μπορείς να διαλέξεις όποιον επιθυμείς ... Γι’ αυτό να ζητάς καθοδήγηση και προκοπή από τον πλέον Οικτίρμονα των Οικτίρμονων.

 

*     *         *

 

Ο ΕΚΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Η Παρακαταθήκη που Ανατέθηκε στον Άνθρωπο

Στο Όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος.

Αληθινά ο Θεός έχει εξαγοράσει από τους πιστούς τα άτομα και την περιουσία τους ώστε ο Παράδεισος να μπορέσει να γίνει δικός τους[5].

       Εάν επιθυμείς να καταλάβεις το πόσο επικερδής εμπορική συναλλαγή είναι, και πόσο τιμητικό αξίωμα, το να πωλήσει κάποιος το άτομο και την περιουσία του στο Θεό, να γίνει δούλος Του και στρατιώτης Του, τότε άκουσε προσεκτικά την ακόλουθη παρομοίωση:

       Κάποτε ένας βασιλιάς ανέθεσε σε καθένα από τους δύο υπηκόους του από ένα κτήμα, συμπεριλαμβανομένων όλων των απαραίτητων εργαστηρίων, μηχανημάτων, αλόγων, όπλων και ούτω καθεξής. Αλλά, μια που ήταν ένας αιώνας θυελλώδης και πολεμόφθορος, τίποτε δεν έχαιρε σταθερότητος· κάθε τι έμελλε είτε να χαθεί ή να αλλάξει. Ο βασιλιάς μέσα από το άπειρό του έλεος έστειλε έναν εξόχως ευγενή υπολοχαγό στους δύο άντρες και μέσα από ένα ευεργετικό διάταγμα μετέφερε σε αυτούς τα παρακάτω:

       «Πουλήστε μου την περιουσία που τώρα διαχειρίζεστε ως καταπιστευματοδόχοι, έτσι ώστε να μπορέσω να σας τη διαφυλάξω. Μην την αφήσετε να καταστραφεί άσκοπα. Όταν περάσουν οι πόλεμοι, θα σας την επιστρέψω σε καλύτερη κατάσταση από πριν. Θα θεωρήσω την παρακαταθήκη ως περιουσία σας και θα σας πληρώσω υψηλό αντίτιμο για αυτήν. Όσο για τα μηχανήματα και τα εργαλεία στο εργαστήρι, θα χρησιμοποιηθούν στο δικό μου όνομα και στο δικό μου πάγκο. Αλλά το αντίτιμο και η αμοιβή για τη χρήση τους θα αυξηθούν στο χιλιαπλάσιο. Θα λάβετε όλο το κέρδος που προκύπτει. Είστε πένητες και άποροι, και ανίκανοι να προσπορίσετε τη δαπάνη για τα μεγάλα αυτά έργα. Γι’ αυτό επιτρέψτε μου να αναλάβω τη φροντίδα όλων των εξόδων και του εξοπλισμού, και να σας δώσω όλο το εισόδημα και το κέρδος. Θα τα κρατήσετε μέχρι τον καιρό της αποστράτευσης. Επομένως σκεφθείτε τους πέντε τρόπους με τους οποίους θα επωφεληθείτε! Αν τώρα δε μου πουλήσετε την περιουσία, μπορείτε να αντιληφθείτε ότι κανένας δεν είναι σε θέση να συντηρήσει ό,τι κατέχει, και ακόμη θα απωλέσετε αυτά που τώρα κρατείτε. Θα πάνε στράφι, και θα χάσετε το υψηλό αντίτιμο που προσφέρω. Τα ευπαθή και πολύτιμα εργαλεία και ζυγοί, τα πολύτιμα μεταλλικά αντικείμενα που περιμένουν να τους γίνει χρήση, θα χάσουν και αυτά κάθε αξία. Θα έχετε τη σκοτούρα και τη φροντίδα της διαχείρισης και της συντήρησης, αλλά συνάμα θα τιμωρηθείτε για το ότι προδώσατε την παρακαταθήκη (που σας έχει ανατεθεί). Επομένως συλλογιστείτε τους πέντε τρόπους με τους οποίους μπορεί να χάσετε! Επιπλέον, εάν πουλήσετε σε εμένα την περιουσία, γίνεστε στρατιώτες μου και ενεργείτε, εξ’ ονόματός μου. Αντί ενός κοινού κρατουμένου ή ατάκτου στρατιώτου, θα είστε οι ελεύθεροι υπολοχαγοί ενός υψηλά ιστάμενου μονάρχη».

       Αφού είχαν ακούσει προσεκτικά το ευγενικό αυτό διάταγμα, ο ευφυέστερος από τους δύο άντρες είπε:

«Βεβαίως, είμαι περήφανος και ευτυχής που θα πουλήσω (την περιουσία μου σε σένα). Ευχαριστώ χίλιες φορές».

       Μα ο άλλος ήταν αλαζόνας, εγωιστής και άσωτος· η ψυχή του είχε γίνει τόσο περήφανη όσο ο Φαραώ. Λες και επρόκειτο να μείνει αιώνια στο κτήμα, αγνόησε τους σεισμούς και τις αναταράξεις του κόσμου αυτού.

Είπε:

       «Όχι! Ποιος είναι ο βασιλιάς; Δε θα πουλήσω την περιουσία μου, ούτε θα χαλάσω το κέφι μου».

       Μετά από λίγο καιρό, ο πρώτος άντρας έφτασε ένα τόσο υψηλό αξίωμα που όλοι ζήλευαν τη θέση του. Έλαβε την εύνοια του βασιλιά, και έζησε ευτυχισμένα στο ίδιο το παλάτι του βασιλιά. Ο άλλος αντιθέτως ξέπεσε σε μια τέτοια κατάσταση που όλοι τον λυπόντουσαν, αλλά και έλεγαν ότι του άξιζε. Διότι εξαιτίας του λάθους του, η ευτυχία και η περιουσία του έκαναν φτερά, και υπέφερε τιμωρίες και βάσανα.

       Ω ψυχή γεμάτη από ιδιοτροπίες! Κοίταξε το πρόσωπο της αλήθειας μέσα από το τηλεσκόπιο της παραβολής αυτής. Όσο για το βασιλιά, είναι ο Μονάρχης της προ-αιωνιότητος και μετα-αιωνιότητος, ο Συντηρητής και Δημιουργός σου. Τα κτήματα, τα μηχανήματα, τα εργαλεία και οι ζυγοί είναι τα υπάρχοντά σου ενόσω βρίσκεσαι στο ποιμνιοστάσιο της ζωής· (δηλαδή) το σώμα, το πνεύμα και η καρδιά σου βρίσκονται μέσα στα όρια αυτών των υπαρχόντων, (καθώς) και οι εξωτερικές και εσωτερικές σου αισθήσεις όπως ο οφθαλμός και η γλώσσα, η νοημοσύνη και η φαντασία. Όσο για τον εξόχως ευγενή υπολοχαγό είναι ο Ευγενής Αγγελιοφόρος του Θεού· και το σοφώτατο διάταγμα είναι το Σοφό Κοράνι, το οποίο περιγράφει τη συναλλαγή που συζητούμε στο εξής εδάφιο:

      Αληθινά ο Θεός έχει εξαγοράσει από τους πιστούς τα άτομα και την περιουσία τους ώστε ο Παράδεισος να μπορέσει να γίνει δικός τους.

       Το διογκούμενο πεδίο μάχης είναι η θυελλώδης εξωτερική όψη του κόσμου, η οποία ακατάπαυστα αλλάζει, διαλύεται και αναμορφώνεται και αναγκάζει κάθε άνθρωπο να σκεφτεί:

       «Μια που τα πάντα θα φύγουν από τα χέρια μας, θα αφανιστούν και θα χαθούν, δεν υπάρχει κανένας τρόπος με τον οποίο να μπορέσουμε να τα μεταμορφώσουμε σε κάτι αιώνιο και να τα διαφυλάξουμε;»

       Ενόσω είναι απασχολημένος με τις σκέψεις αυτές, ακούει ξαφνικά την ουράνια φωνή του Ιερού Κορανίου να λέει:

       «Πράγματι υπάρχει, μια υπέροχη και εύκολη οδός η οποία περιέχει εν εαυτή πέντε οφέλη».

       Ποια είναι η οδός αυτή;

       Το να ξαναπωλήσει (κάποιος) την παρακαταθήκη που έλαβε στον πραγματικό της ιδιοκτήτη. Τέτοια πώληση αποδίδει κέρδος στο πενταπλάσιο.

       Το Πρώτο Κέρδος: Η πρόσκαιρη περιουσία καθίσταται παντοτινή. Διότι η αργοσβένουσα αυτή ζωή, σαν δοθεί στον Αιώνιο και Αυτάρκη Κύριο της Δόξης και ξοδευτεί για χάρη Του, θα μετατραπεί σε αιωνιότητα. Θα αποδώσει αιώνιους καρπούς. Οι στιγμές της ζωής ενός ανθρώπου προφανώς θα εξαφανιστούν και θα αποσαθρωθούν σαν κουκούτσια και σπόροι. Κατόπιν όμως τα λουλούδια της ευλογίας και της αισιοφροσύνης θα ανοίξουν και θα ακμάσουν στη σφαίρα της αιωνιότητος, και καθένα θα παρουσιάσει και αυτό, μια φωτεινή και καθησυχαστική πτυχή του Ενδιάμεσου Κόσμου.

       Το Δεύτερο Κέρδος: Το υψηλό αντίτιμο του Παραδείσου δίδεται ως αντάλλαγμα.

       Το Τρίτο Κέρδος: Η αξία του κάθε μέλους του σώματος και της κάθε αίσθησης αυξάνεται στο χιλιαπλάσιο. Η νοημοσύνη είναι, για παράδειγμα, σαν ένα εργαλείο. Αν δεν την πουλήσεις στο Θεό τον Παντοκράτορα, αλλά κατά προτίμηση τη χρησιμοποιήσεις για χάρη της ψυχής, θα καταστεί ένα αντίξοο, εξουθενωτικό, επιζήμιο εργαλείο που θα βαραίνει το αδύνατο σου άτομο με όλους τους θλιβερούς πόνους του παρελθόντος και τους τρομακτικούς φόβους του μέλλοντος· θα ξεπέσει στην κατηγορία ενός κακορίζικου και καταστρεπτικού εργαλείου. Είναι για το λόγο αυτό που ένας αμαρτωλός άνθρωπος τείνει συχνά να καταφεύγει στη μέθη ή στην επιπόλαιη ευχαρίστηση με σκοπό να ξεφύγει των παρενοχλήσεων και των προσβολών της διάνοιάς του. Αλλά εάν πουλήσεις τη νοημοσύνη σου στον Πραγματικό της Ιδιοκτήτη και τη θέσεις στην υπηρεσία Του, τότε η νοημοσύνη θα καταστεί όμοια με το κλειδί σε ένα φυλαχτό, ξεκλειδώνοντας τους άπειρους θησαυρούς της ευσπλαχνίας και τους ουράνιους θόλους της σοφίας που περιλαμβάνει η δημιουργία.

Για να πάρουμε άλλο ένα παράδειγμα, η ικανότητα της όρασης είναι μία από τις αισθήσεις, ένα παράθυρο με τη βοήθεια του οποίου το πνεύμα έχει θέα σε αυτόν τον κόσμο. Εάν δεν την πωλήσεις στο Θεό τον Παντοκράτορα, αλλά κατά προτίμηση τη θέσεις στην υπηρεσία της ψυχής, ατενίζοντας σε μια χούφτα παροδικών, πρόσκαιρων φυσικών καλλονών και σκηνών εξέλιξης γεγονότων, θα ποντιστεί έως του επιπέδου να γίνει ένας προαγωγός στη σαρκική επιθυμία και στην ποθοπλάνταχτη ψυχή. Εάν όμως πωλήσεις την ικανότητα της όρασής σου στον Πανθοράμενο Πλαστουργό, και τη θέσεις στην υπηρεσία Του και μέσα στα όρια που καθορίστηκαν από Αυτόν, τότε η όρασή σου θα ανέλθει στην κατηγορία ενός αναγνώστου της μεγάλης Βίβλου της ύπαρξης, ενός μάρτυρος στα θαύματα της καλλιτεχνίας της κυριότητος, μιας ευδαίμονος μέλισσας που εκμυζά από τους ανθούς του ελέους στον κήπο της γήινης αυτής σφαίρας.

       Ένα ακόμη άλλο παράδειγμα είναι αυτό της γλώσσας και της αίσθησης της γεύσης. Εάν δεν την πουλήσεις στο Σοφό σου Δημιουργό, αλλά τη θέσεις απεναντίας στην υπηρεσία της ψυχής και για το χατήρι του στομάχου, καταβυθίζεται και ξεπέφτει στο επίπεδο ενός θυροφύλακα στο στάβλο του στομάχου, ενός φύλακα του εργοστασίου του. Αλλά εάν την πουλήσεις στο Γενναιόδωρο Τροφοδότη, η αίσθηση της γεύσης που περιέχεται στη γλώσσα θα ανέλθει στην κατηγορία ενός πεπειραμένου επόπτη των θησαυροφυλακίων της θείας ευσπλαχνίας, ενός ευγνώμονος επιθεωρητού στα μαγειρεία της αιώνιας δύναμης του Θεού.

       Γι’ αυτό πρόσεξε καλά, Ω νοημοσύνη! Παρατήρησε τη διαφορά μεταξύ ενός εργαλείου καταστροφής και του κλειδιού προς πάσα ύπαρξη! Και κοίταξε προσεκτικά, ω μάτι! Παρατήρησε τη διαφορά μεταξύ ενός βδελυρού σωματέμπορου και του πολυμαθούς επόπτου της θείας βιβλιοθήκης! Και να γευτείς καλά, ω γλώσσα! Παρατήρησε τη διαφορά μεταξύ ενός σταβλοθυρωρού ή ενός φύλακα εργοστασίου και του αρχιεπιστάτη του θησαυροφυλακίου του ελέους του Θεού!

       Σύγκρινε όλα τα άλλα εργαλεία και μέλη του σώματος με αυτά, και τότε θα αντιληφθείς ότι στ’ αλήθεια ο πιστός αποκτά μια φύση αντάξια του Παραδείσου και ο άπιστος μια φύση που αρμόζει στην Κόλαση. Ο λόγος που ο καθένας εξ’ αυτών επιτυγχάνει την αξία που του αντιστοιχεί είναι ότι ο πιστός, δυνάμει της πίστης του, χρησιμοποιεί την παρακαταθήκη του Δημιουργού του για λογαριασμό Του και μέσα στα όρια που καθορίστηκαν από Αυτόν, ενώ ο άπιστος προδίδει την παρακαταθήκη και τη θέτει στην υπηρεσία της ενστικτώδους ψυχής.

       Το Τέταρτο Κέρδος: Ο άνθρωπος είναι αβοήθητος και εκτεθειμένος σε πολυάριθμες συμφορές. Είναι ενδεής και οι ανάγκες του είναι πολυάριθμες. Είναι αδύναμος, και το φορτίο της ζωής είναι εξαιρετικά βαρύ. Εάν δε στηριχτεί στον Ένα Πανίσχυρο Θεό της Δόξης, δεν εναποθέσει τις ελπίδες του σε Αυτόν και δεν υποταγεί με εμπιστοσύνη σε Αυτόν, η συνείδηση του θα είναι πάντοτε ταραγμένη. Μάταιες οδύνες, θλίψεις και τύψεις θα τον πνίγουν και θα τον ζαλίζουν ή θα τον μετατρέψουν σε κτήνος.

       Το Πέμπτο Κέρδος: Αυτοί που έχουν βιώσει το φωτισμό που τους είχε αποκαλύψει την αληθινή φύση των πραγμάτων, οι εκλεκτοί που έχουν υπάρξει μάρτυρες της αλήθειας, είναι όλοι σύμφωνοι ότι η υψηλή ανταμοιβή για την όλη λατρεία και δοξασμό του Θεού που εκτελείται από τα μέλη και τα όργανα (του σώματός) σου, θα σου αποδωθεί την ώρα της ύψιστης ανάγκης, με τη μορφή των καρπών του Παραδείσου.

Εάν αποστραφείς τη συναλλαγή αυτή με το πενταπλάσιό της κέρδος, εκτός του ότι θα στερηθείς του κέρδους της, θα υποστείς πενταπλάσια ζημιά.

       Η Πρώτη Ζημιά: Η ιδιοκτησία και οι απογόνοι με τους οποίους είσαι τόσο συνδεδεμένος, η ψυχή και το ίδιον θέλημά της που λατρεύεις, η νεότητα και η ζωή με τα οποία είσαι ξεμυαλισμένος, θα αφανιστούν όλα και θα χαθούν· τα χέρια σου θα είναι άδεια. Όμως θα αφήσουν πίσω τους αμαρτία και θλίψη, δεμένα στο σβέρκο σου σαν άλλος ζυγός.

       Η Δεύτερη Ζημιά: Θα υποστείς την ποινή για προδοσία της παρακαταθήκης. Διότι θα έχεις αδικήσει τον ίδιο σου τον εαυτό χρησιμοποιώντας τα πιο πολύτιμα εργαλεία πάνω στα πιο άχρηστα αντικείμενα.

       Η Τρίτη Ζημιά: Καταρρίπτοντας όλες τις πολύτιμες διανοητικές δυνάμεις του ανθρώπου σε ένα επίπεδο πολύ κατώτερο των ζώων, θα έχεις καθυβρίσει και αμαρτήσει ενώπιον της σοφίας του Θεού.

       Η Τέταρτη Ζημιά: Μέσα στην αδυναμία και την ένδειά σου, θα έχεις βάλει ένα βαρύ φορτίο της ζωής πάνω στους αδύνατους ώμους σου, και θα γογγύζεις αδιάκοπα και θα οδύρεσαι κάτω από τα κτυπήματα της παροδικότητος και του χωρισμού.

       Η Πέμπτη Ζημιά: Θα έχεις περιβληθεί μιαν αποκρουστική μορφή, κατάλληλη για να ανοίξει τις Πύλες της Κολάσεως μπροστά σου, (και θα πράξεις κάτι τέτοιο) με τα αγνά χαρίσματα του Ενός Οικτίρμονος Θεού όπως η νοημοσύνη, η καρδιά, η ικανότητα της όρασης και η λεκτική ικανότητα, που σου δόθησαν για να κάνεις προετοιμασία για τα θεμέλια της παντοτινής ζωής και της αιώνιας ευτυχίας στη μέλλουσα ζωή.

       Είναι τώρα τόσο δύσκολο να πουλήσεις την παρακαταθήκη; Είναι τόσο φορτικό ώστε πολλοί άνθρωποι να κρατιούνται μακριά από τη δοσοληψία; Με κανένα τρόπο! Δεν είναι καθόλου φορτικό. Διότι τα όρια του επιτρεπτού είναι εκτενή, και είναι απολύτως ικανοποιητικά για την επιθυμία του ανθρώπου· δεν είναι ανάγκη να παρεισδύσεις στο απαγορευμένο. Τα καθήκοντα που επιβάλλονται από το Θεό είναι φως και λίγα σε αριθμό. Το να είσαι ο δούλος και ο στρατιώτης του Θεού είναι μια απερίγραπτα ευχάριστη τιμή. Καθήκον κάποιου είναι απλά να ενεργεί και να ξεκινά όλα τα πράγματα στο όνομα του Θεού, όπως ο στρατιώτης· να παίρνει και να δίνει εκ μέρους του Θεού· να κινείται και να παραμένει ήσυχος σύμφωνα με την άδεια και το νόμο Του. Σαν κάποιος υστερήσει σε κάτι, τότε θα πρέπει να ζητήσει τη συγχώρησή Του, πείτε:

       «Ω Κύριε! Συγχώρησε τα σφάλματά μας, και δέξου μας για δούλους Σου. Κατέστησέ μας ασφαλείς κατόχους της παρακαταθήκης Σου μέχρι να’ρθει η ώρα που θα αρθεί από μας. Αμήν!», και κάντε δέηση προς Αυτόν.

 

*       *        *

 

 

Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΛΟΓΟΣ

Πώς η Πίστη Φωτίζει το Δρόμο προς την Αιωνιότητα

       Σαν θες να κατανοήσεις πόσο πολύτιμα, επιλύοντα δυσκολίες φυλακτά είναι τα δύο μέρη της φράσης «Πιστεύω στο Θεό και στην Έσχατη Μέρα», που όχι μόνον λύνουν τον αινιγματικό γρίφο της δημιουργίας αλλά και ανοίγουν την πόρτα της ευτυχίας στο ανθρώπινο πνεύμα, και πόσο ευεργετικά και θεραπευτικά γιατρικά είναι η εμπιστοσύνη στο Δημιουργό σου και η καταφυγή σε Αυτόν με τη βοήθεια της υπομονής και της επίκλησης, και το να ικετεύεις τον Τροφοδότη σου μέσα από ευχαριστίες, και πόσο σημαντικά, πολύτιμα, λαμπερά εισιτήρια για το ταξίδι στην αιωνιότητα – και εφόδια για τη μεταθανάτιο ζωή και γνώσεις για το μνήμα – είναι η ακρόαση μετά προσοχής στο Ιερό Κοράνι, η υπακοή στα προστάγματά του, η εκτέλεση των καθορισμένων προσευχών, και η εγκατάλειψη των σοβαρών αμαρτιών, τότε άκουσε και δώσε προσοχή σε αυτήν την παρομοίωση:

       Μια φορά ένας στρατιώτης περιήλθε σε μια πραγματικά δυσάρεστη κατάσταση στο πεδίο της μάχης και της εξέτασης, και (στο πεδίο) βολής του κέρδους και της ζημιάς. Το πράγμα είχε ως εξής:

       Ο στρατιώτης λαβώθηκε με δύο βαθιές και φρικτές λαβωματιές στη δεξιά και αριστερή του πλευρά και από πίσω του στεκόταν ένα θεόρατο λιοντάρι που λες και περίμενε να του επιτεθεί. Μπροστά του ορθωνόταν μια κρεμάλα που θανάτωνε και εκμηδένιζε όλους όσους αγαπούσε. Τον περίμενε και αυτόν. Εκτός αυτού, είχε μπροστά του ένα μακρύ ταξίδι: στελνόταν εξορία. Καθώς ο δυστυχής στρατιώτης συλλογιζόταν το φοβερό του χάλι απελπισμένα, εμφανίστηκε ένας καλωσυνάτος άνθρωπος που έλαμπε με φως σαν αυτό του Ενώχ [Χούδρ=(Khidr)]. Του είπε: «Μην απελπίζεσαι θα σου χαρίσω δύο φυλακτά και θα σου τα μάθω. Εάν τα χρησιμοποιήσεις όπως πρέπει, το λιοντάρι θε να γίνει για χάρη σου ένα πειθήνιο άλογο, και η κρεμάλα θα μετατραπεί σε μια κούνια για τη χαρά και το κέφι σου. Ακόμη θα σου δωρίσω δύο γιατρικά. Εάν ακολουθήσεις τις οδηγίες, οι δύο αυτές πυορροούσες λαβωματιές θα μεταμορφωθούν σε δύο εύοσμα άνθη που αποκαλούνται το Ρόδο του Μωάμεθ (Η ειρήνη του Θεού μαζί του). Ακόμη θα σου δώσω ένα εισιτήριο· με αυτό, θα είσαι σε θέση να κάνεις το ταξίδι ενός έτους σε μια μέρα, σαν να πετούσες. Αν δε με πιστεύεις, πειραματίσου για λίγο, έτσι ώστε να μπορέσεις να διαπιστώσεις ότι είναι αλήθεια». Ο στρατιώτης πειραματίστηκε για λίγο, και επιβεβαίωσε ότι ήταν αλήθεια. Ναι, εγώ, δηλαδή, αυτός ο δύστυχος Σαΐντ, επίσης το επιβεβαιώνω. Διότι πειραματίστηκα και κατάλαβα ότι ήταν απολύτως αληθινό.

       Λίγη ώρα αργότερα συνάντησε έναν ύπουλο, πλανερό άντρα, πανούργο σαν το Διάβολο, ερχόμενο από τα αριστερά κουβαλώντας μαζί του πλουσιοστόλιστα ωραΐσματα, κοσμημένες ζωγραφιές και ψευδαισθήσεις, και πολλά μεθυστικά δολώματα. Σταμάτησε μπροστά στο στρατιώτη, και είπε:

       «Έϊ, φίλε μου, εμπρός λοιπόν! Ας πάμε κι’ ας πιούμε και ας γλεντήσουμε. Μπορούμε να δούμε τις εικόνες αυτές με τα όμορφα κορίτσια, να ακούσουμε τη μουσική, και να φάμε αυτό το νόστιμο φαϊ». Τον ρώτησε τότε: «Τι απαγγέλλεις ψιθυριστά;»

       «Τα ξόρκια ενός φυλαχτού,» ήταν η απόκριση που έδωσε.

       «Σταμάτα αυτές τις ακαταλαβίστικες παλαβομάρες! Ας μη χαλάσουμε το τωρινό μας κέφι!» και έκανε μια δεύτερη ερώτηση: «Τι είναι αυτό που έχεις στο χέρι σου;»

       «Ένα γιατρικό», αποκρίθηκε ο στρατιώτης.

       «Πέτα το! Είσαι υγιής, δεν έχεις τίποτα. Είναι ο καιρός της διασκέδασης». Και ρώτησε: «Τι είναι αυτό το κομμάτι χαρτί με τις πέντε σφραγίδες σε αυτό;»

       «Ένα εισιτήριο και ένα δελτίο τροφίμων».

       «Ω, σκίσε τα!» είπε ο άντρας. «Τι ανάγκη έχουμε για ταξίδι αυτήν την όμορφη άνοιξη;»  Προσπάθησε να τον πείσει με κάθε είδους τέχνασμα και ο φτωχός στρατιώτης πείστηκε έστω και λίγο. Ναι, ο άνθρωπος δύναται να εξαπατηθεί. Εγώ εξαπατήθηκα από αυτού ακριβώς του είδους τις επιδέξιες αυταπάτες.

       Ξαφνικά ήρθε από τα δεξιά μια φωνή που έμοιαζε με βροντή. «Πρόσεξε!», είπε. «Μην εξαπατηθείς! Πες στον απατεώνα αυτό: `Αν έχεις τα μέσα να σκοτώσεις το λιοντάρι που είναι πίσω μου, να απομακρύνεις την κρεμάλα από μπροστά μου, να αποδιώξεις τα πράγματα αυτά που λαβώνουν τη δεξιά και αριστερή μου πλευρά, και να παρεμποδίσεις το ταξίδι που έχω μπροστά μου, τότε βάλε μπρος και καν’το! Απόδειξε ότι μπορείς και δείξε μας το και εμάς! Τότε μόνο να πεις, εμπρός, ας πάμε και ας διασκεδάσουμε. Αλλιώς να σωπάσεις!’ Να μιλήσεις με τον ίδιο τρόπο όπως του Θεόπνευστου εκείνου άντρα αντάξιου αντιπροσώπου του Ενώχ (Khidr)».

       Ω ψυχή μου, που γέλαγε στη νεότητά της και τώρα θρηνεί με το γέλιο της! Γνώριζε ότι ο δυστυχής στρατιώτης είσαι εσύ, μα και ο άντρας. Το λιοντάρι είναι η προκαθορισμένη ώρα. Όσο για την κρεμάλα, είναι ο θάνατος, η παρακμή, και ο χωρισμός, διαμέσου των οποίων, με την εναλλαγή της νύκτας και της μέρας, όλοι οι φίλοι αποχαιρετιούνται και χάνονται. Από τις δυο λαβωματιές, η μια είναι η άπειρη και επίμονα βασανιστική ανικανότητα του ανθρώπου, ενώ η άλλη είναι η θλιβερή και απέραντη του ένδεια. Η εξορία και το ταξίδι είναι το μακρινό ταξίδι της εξέτασης που περνά μέσα από τον κόσμο των πνευμάτων, μέσα από τη μήτρα και την παιδική ηλικία, ως τα γηρατειά· μέσα από τον Κόσμο (αυτό) και το μνήμα και τον ενδιάμεσο κόσμο, μέχρι την ανάσταση και τη Γέφυρα του Σιράτ. Όσο για τα δύο φυλαχτά, είναι η πίστη στον Παντοκράτορα Θεό και στη μέλλουσα ζωή.

       Ναι, με τη βοήθεια του δεύτερου ιερού φυλαχτού, ο θάνατος παίρνει τη μορφή ενός δαμασμένου αλόγου, ενός ίππου (προορισμένου) να μεταφέρει τον άνθρωπο που πιστεύει, από τη φυλακή του κόσμου αυτού στους κήπους του Παραδείσου και στην παρουσία του Ενός Πλέον Ελεήμονος Θεού. Είναι για το λόγο αυτό που οι σοφοί οι οποίοι αντίκρυσαν την πραγματικότητα του θανάτου τον έχουν αγαπήσει. Τον θέλησαν προτού να έρθει. Και με τη βοήθεια του φυλαχτού της πίστης στο Θεό, το πέρασμα του χρόνου, το οποίο είναι παρακμή και χωρισμός, ο θάνατος και η τελευτή και η κρεμάλα, παίρνει τη μορφή των μέσων για να παρατηρήσει και να στοχαστεί με απόλυτη χαρά τα θαύματα των ποικίλων, πολύχρωμων, ολοένα ανανεούμενων εργόχειρων του Πανένδοξου Πλαστουργού, τα παράδοξα της δύναμης Τού, και τις εκδηλώσεις του ελέους Του. Ναι, όταν οι καθρέφτες που αντανακλούν τα χρώματα του ηλιακού φωτός αλλάξουν και ανανεωθούν, και οι εικόνες του κινηματογράφου αλλάξουν, δημιουργούνται καλύτερες, πιο ωραίες σκηνές.

       Όσο για τα δύο γιατρικά, το ένα είναι η εμπιστοσύνη στο Θεό και η υπομονή, και το άλλο είναι η στήριξη στο Δημιουργό του καθενός και το να έχει κανείς εμπιστοσύνη στη σοφία Του. Έτσι έχει το πράγμα; Πράγματι έτσι είναι. Τι φόβο μπορεί να ‘χει ο άνθρωπος, ο οποίος, με τη βοήθεια του πιστοποιητικού της ανικανότητάς του, στηρίζεται στο Μονάρχη της Ανθρωπότητας με τη δύναμη να προστάξει: «Γίνε!» και υπάρχει[6]. Διότι εν όψει της χείριστης καταστροφής, λέει: Αληθινά, στο Θεό ανήκουμε, και αληθινά σε Αυτόν βρίσκεται η επιστροφή μας[7], και εναποθέτει τις ελπίδες του στον Πλέον Οικτίρμονα Συντηρητή του. Ένα άτομο με γνώση του Θεού ευχαριστιέται από την ανικανότητα, από το φόβο του Θεού. Ναι, υπάρχει χαρά στο φόβο. Εάν ένα δωδεκάμηνο μωρό ήταν αρκετά έξυπνο και το ρωτούσαν να μάθουν:

       «Τι είναι το πιο ευχάριστο και το πιο απολαυστικό (πράγμα) για σένα;», θα μπορούσε εύκολα να πει: «Να καταλάβω την αδυναμία και την ασθένειά μου, και φοβούμενο το τρυφερό χαστούκι της μητέρας μου, να βρίσκω ταυτόχρονα καταφύγιο στο στοργικό της στέρνο». Αλλά η ευσπλαχνία των μητέρων όλων δεν είναι παρά μια αναλαμπή της αποκάλυψης του Θείου ελέους. Είναι για το λόγο αυτό που οι σοφοί έχουν βρει τόση ευχαρίστηση στην ανικανότητα και το φόβο του Θεού, δηλώνοντας παθιασμένα πως οι ίδιοι είναι απηλλαγμένοι κάθε δύναμης και ισχύος, και ότι έχουν βρει καταφύγιο στο Θεό μέσα από την αδυναμία τους. Έχουν καταστήσει την αδυναμία και το φόβο ένα μεσίτη για τους ίδιους τους εαυτούς τους.

       Το δεύτερο γιατρικό είναι οι ευχαριστίες και η (έκφραση) ικανοποίησης, και η επίκληση και η ικεσία, και η στήριξη στο έλεος του Πανοικτίρμονος Τροφοδότου. Έτσι είναι; Ναι, διότι πώς μπορεί η ένδεια, η στέρηση και η ανάγκη να είναι οδυνηρές και καταπιεστικές για ένα φιλοξενούμενο ενός Παντογενναιόδωρου και Μεγαλόδωρου Θεού ο οποίος καθιστά ολόκληρο το πρόσωπο της γης μια τράπεζα δωρεών και την άνοιξη ένα μπουκέτο λουλούδια, και ο Οποίος τοποθετεί τα λουλούδια στην τράπεζα και τα σκορπίζει επάνω της; Η ένδεια και η ανάγκη παίρνουν τη μορφή όρεξης με ευχάριστο περιεχόμενο. Ο φιλοξενούμενος επιχειρεί να αυξήσει την ένδειά του με τον ίδιο τρόπο που το κάνει για την όρεξή του. Είναι για το λόγο αυτό που οι σοφοί έχουν περηφανευτεί για τη στέρηση και την ένδεια. Όμως πρόσεξε, μην το παρεξηγήσεις αυτό! Θέλει να πει ότι πρέπει κανείς να έχει συναίσθηση της ένδειάς του ενώπιον του Θεού και να Τον εκλιπαρεί, όχι να διατυμπανίζει την ένδειά  του μπροστά στους ανθρώπους και να προσποιείται με το ύφος ενός ζητιάνου.

       Όσο για το εισιτήριο και το κουπόνι, είναι το να εκτελεί κανείς τα θρησκευτικά του καθήκοντα, και πρώτιστα τις υποχρεωτικές προσευχές, και να σταματήσει τα σοβαρά αμαρτήματα. Είναι έτσι; Ναι, είναι, διότι σύμφωνα με τη γενική ομολογία αυτών που αντιλαμβάνονται και έχουν γνώση του Αόρατου και εκείνων που αποκαλύπτουν τα μυστήρια της δημιουργίας, οι προμήθειες, το φως και το άτι για το μακρύ, σκοτεινό δρόμο στη μετα-αιωνιότητα μπορούν να αποκτηθούν μόνο με τη βοήθεια της συμμόρφωσης με τα προστάγματα του Ιερού Κορανίου και της αποφυγής όσων απαγορεύει. Η επιστήμη, η φιλοσοφία και η τέχνη δεν αξίζουν τίποτα στο δρόμο αυτό. Ο φωτισμός τους φθάνει μόνο μέχρι την πόρτα του μνήματος.

       Ω οκνηρή ψυχή μου! Πόσο μικρό πράγμα και ξεκούραστο και εύκολο είναι να εκτελεί κανείς τις πέντε καθημερινές προσευχές και να σταματήσει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα! Εάν έχεις το χάρισμα του κοινού νου και δεν είναι διεφθαρμένος, κατάλαβε σε ποιο βαθμό σημαντικά και ευρεία είναι τα αποτελέσματα, οι καρποί και τα οφέλη τους. Πες στο Διάβολο και τον άντρα εκείνο που σε ενεθάρρυναν να εντρυφήσεις στην ακολασία και την ασωτεία: «Εάν έχεις τα μέσα να σκοτώσεις το θάνατο, και να γίνεις η αιτία να εξαφανιστεί η παρακμή και η παροδικότητα από τον κόσμο, και να αφαιρέσεις την ένδεια και την ανικανότητα από τον άνθρωπο, και να κλείσεις τη θύρα του μνήματος, τότε να μας το πεις και να το ακούσουμε! Διαφορετικά, να σωπάσεις!» Το Ιερό Κοράνι διαβάζει το σύμπαν στο αχανές τέμενος της δημιουργίας. Ας το ακούσουμε προσεκτικά. Ας φωτιστούμε με αυτό το φως. Ας ενεργήσουμε σύμφωνα με τη θεία του καθοδήγηση. Και ας το απαγγέλλουμε ασταμάτητα. Ναι, το Κοράνι είναι ο λόγος. Έτσι λένε για αυτό. Είναι το Ιερό Κοράνι που είναι η αλήθεια και που προέρχεται από την Αλήθεια και λέει την αλήθεια και φανερώνει την αλήθεια και διαδίδει φωτεινή σοφία».

       Ω Θεέ! Φώτιζε τις καρδιές μας με το φως της πίστεως και του Ιερού Κορανίου.

       Ω Θεέ! Κάνε μας πλούσιους με την ανάγκη που Σε έχουμε και μη μας αποστερήσεις με την έλλειψη της ανάγκης Σου. Ελευθέρωσέ μας από την ίδια μας τη δύναμη και ισχύ και γίνε η αιτία να καταφεύγουμε στη Δική σου δύναμη και ισχύ. Κατέταξέ μας ανάμεσα σε εκείνους που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε Σένα, και μην επιτρέψεις να εμπιστευόμαστε τους εαυτούς μας. Προστάτεψέ μας με την προστασία τη Δική σου. Ελέησε μας και να ελεείς όλους τους άντρες και τις γυναίκες που πιστεύουν. Και να παρέχεις ευλογίες και ειρήνη στον Μωάμεθ τον Κύριο μας, τον Υπηρέτη και Προφήτη Σου, τον Φίλο και Ηγαπημένο Σου, το Κάλλος της Κυριαρχίας Σου και τον Άρχοντα της Καλλιτεχνίας Σου, την Οντότητα της Θείας Σου Χάριτος και τον Ήλιο της Θείας Σου Καθοδήγησης, τη Γλώσσα της Αποδείξεώς Σου και το Πρότυπο του Ελέους Σου, το Φως της Δημιουργίας Σου και τη Δόξα των Δημιουργημάτων Σου, το Λύχνο της Ενότητός Σου στην Πολλαπλότητα των Δημιουργημάτων Σου και τον Εμφανιστή του Φυλαχτού των Όντων Σου, τον Προάγγελο της Ανωτάτης Εξουσίας της Κυριότητός Σου και τον Εκφωνητή των πραγμάτων εκείνων που Σου είναι ευάρεστα, τον κήρυκα των Θησαυροφυλακίων των Ονομάτων Σου και τον Διδάσκαλο των Υπηρετών Σου, τον Διερμηνέα των Σημείων Σου και τον Καθρέφτη του Κάλλους της κυριότητός Σου, το Μέσο που παρίσταται ως αυτόπτης Σου μάρτυρας και που φέρει για Σένα μαρτυρία, τον Ηγαπημένο και  Αγγελιοφόρο σου τον οποίο Εσύ έστειλες ως Έλεος προς Όλους τους Κόσμους, και σε όλη του την Οικογένεια και τους Συντρόφους, και τους αδελφούς του ανάμεσα στους προφήτες και τους αγγελιοφόρους, και στους αγγέλους Σου και στους δικαίους ανάμεσα στους υπηρέτες Σου. ΑΜΗΝ.

 

 

Ο ΌΓΔΟΟΣ ΛΟΓΟΣ

Η Φύση και η Αξία της Αληθινής Θρησκείας

Στο Όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος.

Θεός, δεν υπάρχει θεός παρά μόνον Αυτός, ο Αεί-Ζων, ο Αυτάρκης.[8]

Αληθινά, θρησκεία ενώπιον του Θεού είναι το Ισλάμ.[9]

Σαν θες να καταλάβεις τον κόσμο αυτό, και το πνεύμα του ανθρώπου μέσα στον κόσμο, και τη φύση και την αξία της θρησκείας για τον άνθρωπο, και μέχρι ποιου βαθμού ο κόσμος είναι μια φυλακή εάν δεν υπάρχει Αληθινή θρησκεία, και ότι χωρίς θρησκεία ο άνθρωπος καταντά το αθλιότερο των δημιουργημάτων, και ότι είναι το «Ω Θεέ!» και το, «Δεν υπάρχει Θεός παρά μόνον ο Αλλάχ» που δίνουν λύση στο φυλαχτό του κόσμου αυτού και λυτρώνουν το ανθρώπινο πνεύμα από το σκοτάδι, τότε άκουσε προσεκτικά και λάβε σοβαρά υπόψιν την παρομοίωση αυτή:

Προ καιρού, δύο αδέλφια ξεκίνησαν σ’ ένα μακρινό ταξίδι. Συνέχισαν το δρόμο τους μέχρι που ο δρόμος διχάλωσε. Στο διχάλι επάνω συνάντησαν ένα σοβαροφανή άντρα και τον ρώτησαν: «Ποιoς δρόμος είναι ο καλός;» τους είπε: «Στην οδό προς τα δεξιά είναι κανείς αναγκασμένος να συμμορφώνεται με το νόμο και την τάξη, αλλά μέσα στην ταλαιπωρία αυτή υπάρχει ασφάλεια και ευτυχία. Ωστόσο, στην οδό από την αριστερή πλευρά υπάρχει ελευθερία και δεν υπάρχει περιορισμός, αλλά μέσα στα όρια της ελευθερίας της ελλοχεύει ο κίνδυνος και η δυστυχία. Λοιπόν, η εκλογή είναι δική σας!».

Αφού άκουσε με προσοχή τα λόγια αυτά, λέγοντας, Εναποθέτω τις ελπίδες μου στο Θεό[10], ο αδελφός με τον υποδειγματικό χαρακτήρα πήρε τη δεξιά οδό και συμμορφώθηκε στην τάξη και τους κανονισμούς. Ο άλλος αδελφός, ο οποίος ήταν ανήθικος και ένας αλήτης, επέλεξε την οδό προς τα αριστερά απλά εξαιτίας της ελλείψεως των περιορισμών. Με τη φαντασία μας, θα ακολουθήσουμε τον άνθρωπο αυτό στην κατάσταςή του, η οποία ήταν φαινομενικά εύκολη αλλά στην πραγματικότητα ήταν καταπιεστική.

Έτσι, ο άντρας αυτός ανέβηκε το λόφο και κατέβηκε την κοιλάδα μέχρι που βρέθηκε σε μια απόμερη ερημιά. Ξαφνικά άκουσε έναν τρομακτικό ήχο και αντιλήφθηκε ότι ένα μεγάλο λιοντάρι είχε βγει από το δάσος και επρόκειτο να του επιτεθεί. Το`βαλε στα πόδια. Βρήκε τυχαία ένα άνυδρο πηγάδι βάθους εξήντα υάρδων, και από το φόβο του πήδηξε μέσα σε αυτό. Έπεσε μέχρι τη μέση του, εκεί όπου τα χέρια του βρήκαν σε ένα δέντρο. Πιάστηκε γερά επάνω του. Το δέντρο, το οποίο μεγάλωνε από τα τοιχώματα του πηγαδιού, είχε δύο ρίζες. Δύο αρουραίοι, ένας άσπρος και ένας μαύρος, τις κατέτρωγαν από μέσα. Κοίταξε ψηλά και είδε ότι το λιοντάρι περίμενε στο χείλος του πηγαδιού όπως ο φρουρός. Κοίταξε χαμηλά και είδε έναν απαίσιο δράκο. Σήκωσε το κεφάλι του και το έφερε κοντά στο πόδι του, τριάντα υάρδες ψηλά. Το στόμα του ήταν τόσο μεγάλο όσο το στόμιο του πηγαδιού. Τότε κοίταξε στους τοίχους του πηγαδιού και αντιλήφθηκε ότι κεντροφόρα, δηλητηριώδη και επιβλαβή ζώα είχαν μαζευτεί γύρω του. Κοίταξε ψηλά στο στόμιο του πηγαδιού και είδε μια συκιά. Όμως δεν ήταν ένα συνηθισμένο δέντρο· έφερε τον καρπό πολλών διαφορετικών δέντρων, από καρύδια μέχρι ρόδια.

Έτσι, λόγω της απερισκεψίας και της μωρίας του, ο άντρας (αυτός) δεν αντιλήφθηκε ότι αυτή δεν ήταν απλά κάποια συνηθισμένη υπόθεση, ότι τα πράγματα αυτά δε βρίσκονταν εδώ τυχαία, και ότι υπήρχαν αινιγματικά μυστικά κρυμμένα στα παράξενα αυτά όντα. Και δεν κατανόησε ότι υπήρχε κάποιος πολύ δυνατός που τα κατεύθυνε. Τώρα, μολονότι η καρδιά, το πνεύμα και ο νους του θρηνούσαν και οδύρονταν σιωπηρά για τη θλιβερή αυτή κατάσταση, η θανατηφθόρος του ψυχή προσποιείτο ότι δε συνέβαινε τίποτα· έκλεισε τα αυτιά της στο θρήνο της καρδιάς και του πνεύματός του, και εξαπατώντας τον εαυτό της, άρχισε να τρώει τον καρπό του δέντρου λες και βρισκόταν σε κάποιο  κήπο. Όμως, μερικοί από τους καρπούς ήταν δηλητηριώδεις και επιβλαβείς. Ο Παντοκράτορας Θεός λέει σε ένα θεσπέσιο Χαντίθ: «Είμαι ανάλογα με το πως Με φαντάζονται οι υπηρέτες μου».[11]

Έτσι, μέσα από τη μωρία και την ακατανοησία του, ο δύστυχος αυτός άνθρωπος φαντάστηκε πως οτιδήποτε συναντούσε ήταν κάτι το συνηθισμένο και η καθαυτό αλήθεια. Έτσι αυτός είναι ο τρόπος που τον μεταχειρίζονταν, και τον μεταχειρίζονται, και θα τον μεταχειρίζονται. Δεν πεθαίνει έτσι ώστε να γλυτώσει από την κατάσταση αυτή, ούτε ζει – σε τέτοιο μαρτύριο βρίσκεται. Τώρα θα αφήσουμε τον κακότυχο αυτό άνθρωπο στο μαρτύριό του και θα επιστρέψουμε, έτσι ώστε να μπορέσουμε να εξετάσουμε την κατάσταση του άλλου αδελφού.

Ο ευτυχής και νοήμων αυτός άνθρωπος πήρε το δρόμο του, όμως δεν υπέμεινε συμφορές όπως ο αδελφός του. Διότι, λόγω των εξαίρετων ηθικών του αρχών, σκεφτόταν καλά πράγματα. Τα πάντα του ήταν φιλικά και οικεία. Και δεν υπέμενε καμιά δυσκολία και κακουχία όπως ο αδελφός του, διότι γνώριζε την τάξη και την ακολουθούσε. Τα βρήκε εύκολα. Πήρε το δρόμο του ελεύθερα και με ειρήνη και με ασφάλεια. Έπειτα συνάντησε έναν κήπο στον οποίο υπήρχαν ωραία λουλούδια και καρποί, και, μια που δεν ήταν φροντισμένος, πράγματα σάπια και βρώμικα. Και ο αδελφός του είχε μπει σε ένα τέτοιο κήπο, αλλά είχε δώσει προσοχή και είχε καταπιαστεί με τα βρώμικα πράγματα και του είχαν ανακατώσει το στομάχι, έτσι τον παράτησε και συνέχισε χωρίς να μπορέσει να αναπαυθεί. Όμως ο άντρας αυτός ενήργησε σύμφωνα με τον κανόνα, «κοίταζε την καλή πλευρά κάθε πράγματος», και δεν έδωσε σημασία στα σάπια πράγματα. Είχε ωφεληθεί πολύ από τα καλά πράγματα, και αφού ξεκουράστηκε καλά, έφυγε.

Αργότερα, όπως επίσης και ο πρώτος αδελφός, είχε μπει μέσα σε μια αχανή έρημο, και είχε ακούσει ξαφνικά το βρυχηθμό ενός λιονταριού που του επιτίθετο. Φοβήθηκε, αλλά όχι τόσο όσο ο αδελφός του. Διότι, εξαιτίας των καλών του σκέψεων και της θετικής του στάσης, σκέφτηκε μέσα του: «Η έρημος αυτή έχει κάποιο κυβερνήτη, και είναι πιθανόν το λιοντάρι αυτό να είναι ένας υπηρέτης υπό την εντολή του κυβερνήτου», και βρήκε παρηγοριά. Εν τούτοις όμως τράπηκε σε φυγή μέχρι που βρήκε ένα άδειο πηγάδι βάθους εξήντα υάρδων. Ρίχτηκε μέσα σε αυτό. Ομοίως με τον αδελφό του, το χέρι του έπιασε σφιχτά ένα δέντρο στα μισά του δρόμου προς τα κάτω και παρέμεινε αιωρούμενος στον αέρα. Κοίταξε και είδε δύο ζώα να κατατρώγουν τις δύο ρίζες του δέντρου από μέσα. Κοίταξε ψηλά και είδε το λιοντάρι, και κοίταξε χαμηλά και είδε το δράκο. Όπως ακριβώς και ο αδελφός του, συναντούσε μια εξαιρετικά περίεργη κατάσταση. Ήταν τρομαγμένος σαν κι αυτόν, αλλά ο τρόμος του ήταν χίλιες φορές λιγότερος από εκείνον του αδελφού του. Διότι οι καλές του ηθικές αρχές τον είχαν εφοδιάσει με καλές σκέψεις, και οι καλές σκέψεις φανερώνουν την καλή πλευρά κάθε πράγματος. Έτσι, εξαιτίας του γεγονότος αυτού, σκέφτηκε ως εξής:

«Τα παράξενα αυτά συμβάντα είναι συνδεδεμένα με κάποιον. Επίσης φαίνεται ότι ενεργούν σύμφωνα με κάποιο πρόσταγμα, στην περίπτωση όπου οι υποθέσεις αυτές συνεπάγονται κάποιο φυλακτό. Ναι, τα πάντα συμβαίνουν κατ’ εντολή ενός μυστηριώδους κυβερνήτου. Επομένως, δεν είμαι μόνος μου· ο μυστηριώδης κυβερνήτης με παρακολουθεί, με δοκιμάζει, με εξωθεί κάπου για κάποιο σκοπό και με προσκαλεί εκεί. Μια περιέργεια που απορρέει από τον ευχάριστο αυτό φόβο και οι ευάρεστες αυτές σκέψεις με παρακινούν να πω: Διερωτώμαι ποιος είναι αυτός που με δοκιμάζει, που θέλει να καταστήσει τον εαυτό του εγνωσμένο, και με εξωθεί για κάποιο σκοπό στον περίεργο αυτό δρόμο».

Κατόπιν, η αγάπη για τον ιδιοκτήτη του φυλαχτού αυτού προήλθε από την επιθυμία να τον γνωρίσει, και από την αγάπη αυτή προήλθε η επιθυμία να βρει τη λύση του φυλαχτού. Και από την επιθυμία αυτή προέκυψε η διάθεση για να αποκτήσει κατάλληλα προσόντα τα οποία θα ευχαριστούσαν και θα ικανοποιούσαν τον ιδιοκτήτη του φυλαχτού. Τότε κοίταξε στο δέντρο και αντιλήφθηκε ότι ήταν μια συκιά, έφερε όμως τους καρπούς χιλιάδων δέντρων. Έτσι λοιπόν τον εγκατέλειψε όλος του ο φόβος, διότι κατάλαβε ότι σίγουρα η συκιά ήταν ένας κατάλογος, ένα ευρετήριο, μια έκθεση. Ο μυστηριώδης κυβερνήτης πρέπει να ‘χει προσδώσει δείγματα των καρπών του κήπου προς το δέντρο (αυτό) με τη βοήθεια ενός θαύματος και με ένα φυλαχτό, και πρέπει να έχει κοσμήσει το δέντρο με τρόπο που θα κατεδείκνυε κάθε μια από τις τροφές που είχε ετοιμάσει για τους φιλοξενούμενους του. Διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος ένα και μόνο δέντρο να μπορούσε να παράξει τους καρπούς χιλιάδων διαφορετικών δέντρων. Στη συνέχεια άρχισε να παρακαλεί να του δοθεί η έμπνευση να βρει το κλειδί (της λύσης) του φυλαχτού. Φώναξε:

«Ω κυβερνήτα του τόπου αυτού! Σε  βρήκα τυχαία και καταφεύγω σε σένα. Είμαι ο υπηρέτης σου και επιθυμώ να σε ευχαριστήσω.  Σε ψάχνω». Αφού έκανε την παράκληση αυτή, τα τοιχώματα του πηγαδιού χωρίστηκαν  ξαφνικά, και μια πόρτα άνοιξε προ ενός θαυμάσιου, ευχάριστου, γαλήνιου κήπου. Πράγματι, το στόμα του δράκου μετατράπηκε στην (εν λόγω) πόρτα, και τόσο αυτός όσο και το λιοντάρι πήραν τις μορφές δύο υπηρετών· τον προσκάλεσαν για να μπει. Το λιοντάρι, ακόμη, έγινε για χάρη του ένα πειθήνιο άλογο.

Ω ψυχή μου οκνηρή! Ω φανταστικέ μου φίλε! Έλα! Ας συγκρίνουμε τη θέση των δύο αυτών αδελφών έτσι ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο το καλό προέρχεται από το καλό και το κακό προέρχεται από το κακό. Ας το ανακαλύψουμε.

Πρόσεξε, ο δυστυχής ταξιδιώτης στην αριστερή οδό τρέμει συνεχώς  από φόβο περιμένοντας να μπει στο στόμα του δράκου, ενώ ο άλλος, ο τυχερός, είναι προσκαλεσμένος σε έναν ανθισμένο, μεγαλοπρεπή κήπο γεμάτο καρπούς. Και η καρδιά του δύστυχου ταξιδιώτη σφυροκοπείται από έναν τρόμο φοβερό και θλιβερό φόβο, ενώ ο τυχερός ατενίζει και παρατηρεί τα ανεξήγητα περιστατικά σαν ένα δίδαγμα απολαυστικό, με ευχάριστο φόβο και φιλόπονη γνώση. Ακόμη ο άθλιος ταξιδιώτης υπομένει  μαρτύρια μέσα στην ερημιά, την απελπισία και τη μοναξιά, ενώ ο τυχερός διασκεδάζει, γεμάτος ελπίδα, λαχτάρα και ένα αίσθημα ότι ανήκει κάπου.  Επιπλέον, ο δυστυχής βλέπει τον εαυτό του σαν ένα φυλακισμένο που υπόκειται στις επιθέσεις άγριων θηρίων, ενώ ο τυχερός είναι ένας τιμημένος φιλοξενούμενος ο οποίος έχει φιλικές σχέσεις  και ο οποίος διασκεδάζει με τους ασυνήθιστους υπηρέτες του γενναιόδωρου οικοδεσπότου του. Ακόμη, ο δυστυχής ταξιδιώτης επιταχύνει τα μαρτύρια του εντρυφώντας σε καρπούς οι οποίοι είναι φαινομενικά νόστιμοι αλλά στην πραγματικότητα είναι δηλητηριώδεις. Διότι  οι καρποί είναι δείγματα· υπάρχει η άδεια να τους δοκιμάσουν έτσι ώστε να επιδιώξουν (να αποκτήσουν) τους αρχικούς και να γίνουν πελάτες χάριν αυτών, αλλά  δεν υπάρχει η άδεια να τους  καταβροχθίσουν σαν ζώα. Όμως ο τυχερός ταξιδιώτης τους δοκιμάζει και κατανοεί το ζήτημα· αναβάλλει τη βρώση τους και ευχαριστιέται στην αναμονή. Πέραν τούτου, ο δυστυχής αδικεί τον εαυτό του. Μέσα από την έλλειψη της  διάκρισής του,  μετατρέπει μία αλήθεια και μια κατάσταση που είναι ξεκάθαρες και φωτεινές σαν το φως της μέρας σε μια φοβία σκοτεινή και καταπιεστική, σε μια διαβολική παραίσθηση. Δεν αξίζει οίκτο, ούτε έχει το δικαίωμα  να παραπονεθεί σε κανένα.

Για παράδειγμα, εάν ένα άτομο σε ένα τερπνό συμπόσιο σε ένα όμορφο κήπο το καλοκαίρι μεθύσει εν μέσω φίλων του εξαιτίας ρυπαρών οινοπνευματωδών ποτών και κατόπιν δε φαντάζεται τον εαυτό του πεινασμένο και γυμνό στη μέση του χειμώνα ανάμεσα σε άγρια ζώα και αρχίσει να φωνάζει και να κραυγάζει, δεν αξίζει να τον συμπονέσουν· αδικεί τον εαυτό του και προσβάλλει τους φίλους του φρονώντας τους πως είναι άγρια θηρία. Κατ` αυτόν τον τρόπο, ο δυστυχής αδελφός μοιάζει να’ναι έτσι. Ο τυχερός όμως βλέπει την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι χρηστή. Αντιλαμβανόμενος το κάλλος της αλήθειας, ο τυχερός αδελφός καθίσταται μεστός σεβασμού προς τον ιδιοκτήτη της αλήθειας. Επομένως αξίζει το έλεός του. Έτσι, το νόημα του Κορανικού θεσπίσματος:  «Γνώριζε ότι το κακό είναι από τον εαυτό σου, και το καλό από το Θεό»5 γίνεται ξεκάθαρο. Αν κάνεις μια σύγκριση άλλων διαφορών κατά τον ίδιο τρόπο, θα αντιληφθείς ότι η θανατηφόρος ψυχή του πρώτου αδελφού έχει προετοιμάσει γι΄ αυτόν ένα είδος κόλασης, ενώ η καλή πρόθεση, η καλή θέληση, ο καλός χαρακτήρας, και οι καλές σκέψεις του άλλου του έχουν επιτρέψει να λάβει άφθονη δωρεά χάριτος, να δοκιμάσει αληθινή ευτυχία και ευημερία, και να επιδείξει απαστράπτουσα αρετή.

Ω ψυχή μου! Και ω εσύ που ακούς προσεκτικά μαζί με την ψυχή μου την ιστορία αυτή!  Αν δε θες να γίνεις ο δυστυχής αδελφός και θέλεις να γίνεις ο τυχερός, άκουσε προσεκτικά το Ιερό Κοράνι· υπάκουσε τα θεσπίσματά του· προσκολλήσου σε αυτά· και ενήργησε σύμφωνα με αυτά.

Εάν έχεις καταλάβει τις αλήθειες της σύγκρισης αυτής, θα είσαι σε θέση να τις κάνεις να ανταποκρίνονται στις αλήθειες της θρησκείας, του κόσμου, του ανθρώπου και της πίστης στο Θεό.  Θα πω αυτές που είναι σημαντικές, έπειτα μπορείς εσύ ο ίδιος να συμπεράνεις τα λεπτομερέστερα σημεία για τον εαυτό σου.

Επομένως, πρόσεξε!  Από τους δύο αδελφούς ο ένας είναι ένα πνεύμα με πίστη και μια ενάρετη καρδιά.  Ο άλλος είναι ένα πνεύμα άπιστο και μια καρδιά διεστραμμένη. Από τις δύο οδούς, η μία προς τα δεξιά είναι η οδός προς το Ιερό Κοράνι και την πίστη στο Θεό, ενώ η αριστερή είναι η οδός της ανταρσίας και  της άρνησης.  Ο κήπος επί της οδού είναι η φευγαλέα ζωή του ανθρώπου στην ανθρώπινη κοινωνία  και πολιτισμό, όπου το καλό και το κακό, και πράγματα χρηστά και αμαρτωλά και καθαρά και ακάθαρτα βρίσκονταν πλάι – πλάι. Το μυαλωμένο άτομο είναι αυτό που ενεργεί σύμφωνα με τον κανόνα: «Δέξου ό,τι είναι ευχάριστο και ξεκάθαρο και παράτα ό,τι είναι οδυνηρό και συγκεχυμένο » και συνεχίζει το δρόμο του με ηρεμία πνεύματος. Όσο για την έρημο, είναι η γη και ο κόσμος αυτός. Και το λιοντάρι είναι ο θάνατος  και η προκαθορισμένη ώρα.  Το πηγάδι είναι το σώμα του ανθρώπου και ο καιρός της ζωής του, ενώ το βάθος των εξήντα υάρδων μαρτυρεί την κανονική διάρκεια ζωής ενός ανθρώπου των εξήντα (περίπου) ετών.  Και το δέντρο είναι η περίοδος της ζωής (του ανθρώπου) και η ουσία της ζωής. Τα δύο  ζώα, το ένα λευκό και το άλλο μαύρο, είναι η νύκτα και ημέρα.  Ο δράκοντας είναι η οδός προς τον Ενδιάμεσο Κόσμο και το εκθεσιακό περίπτερο της μέλλουσας ζωής, του οποίου το στόμα είναι το μνήμα. Αλλά για τον πιστό,  το στόμα είναι το μνήμα. Το στόμα αυτό είναι η θύρα που ανοίγει από κάποια φυλακή σε ένα κήπο. Όσο για τα δηλητηριώδη, επιβλαβή ζώα, είναι  οι συμφορές αυτού του κόσμου. Όμως για τον πιστό είναι όμοιες με επιεικείς θεϊκές προειδοποιήσεις και χατήρια του Ενός Πλέον Ελεήμονος Θεού για να τον εμποδίσει να γλιστρήσει και να πέσει στον ύπνο της αφροσύνης. Οι καρποί επάνω στο δέντρο είναι οι δωρεές αυτού του κόσμου τις οποίες ο Ένας Απόλυτα Γενναιόδωρος Θεός δημιούργησε με τη μορφή ενός καταλόγου των δωρεών της χάριτος  της μέλλουσας ζωής, και συγχρόνως ως παραδείγματα για αυτές, και δείγματα που προσκαλούν τους πελάτες στους καρπούς του Παραδείσου. Και το δέντρο που παράγει πολυάριθμους διαφορετικούς καρπούς  παρόλο που είναι ένα και μόνο δέντρο (όλα αυτά) ενδεικνύουν στη σφραγίδα  του ιδιόκτητου, του Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού, έως (και) τη βούλλα της θείας κυριότητος και ανώτατης εξουσίας. Διότι «για να φτιάξει κανείς το κάθε τι από ένα πράγμα», δηλαδή, για να δημιουργήσει όλα τα φυτά και τους καρπούς από τη γη, και να δημιουργήσει όλα τα ζώα από ρευστή ουσία, και για να δημιουργήσει όλα τα μέλη του σώματος και τα όργανα των ζώων από κάποια απλή τροφή, ομού δε με το «να κάνει τα πάντα ένα πράγμα», δηλαδή, δεξιότητες όπως το να υφαίνει σκέτη επιδερμίδα και να φτιάχνει σάρκα (που να είναι) χαρακτηριστική του καθενός ζώου από τη μεγάλη ποικιλία των τροφών που τρώνε τα ζώα, είναι μια βούλλα και μια σφραγίδα αμίμητη που προσιδιάζει στον Εξουσιαστή της Προ-αιωνιότητος και Μετα-αιωνιότητος, ο  Οποίος είναι ο Ένας  και Μόνος, Αιωνίως Επιζητούμενος Θεός. Στα σίγουρα, για να κάνει (κάποιος) το ένα πράγμα  τα πάντα, και τα πάντα ένα πράγμα, είναι ένα σημείο, ένα σημάδι  που προσιδιάζει στο Δημιουργό όλων των πραγμάτων, τον Ένα Δυνατό Θεό υπεράνω όλων  των πραγμάτων.

Όσο για το φυλακτό, είναι το μυστήριο του σκοπού της δημιουργίας το οποίο επιλύεται με τη βοήθεια του μυστηρίου της πίστεως. Και το κλειδί είναι το «Δεν υπάρχει  παρά μόνον ο Θεός, και, Θεός, δεν υπάρχει  θεός παρά μόνον Αυτός, ο Αεί-Ζων, ο Αυτάρκης». Το στόμα  του δράκου που μεταμορφώνεται στη θύρα (που οδηγεί) στον κήπο είναι ένα σημείο ότι, παρόλο που για τους ανθρώπους της πλάνης και της ανταρσίας το μνήμα είναι μια πόρτα που ανοίγει, σε (κατάσταση) ερήμωσης και λήθης, προ ενός μνήματος βασανιστικού σαν μπουντρούμι και στενού όπως το στομάχι ενός δράκου, για τους ανθρώπους του Ιερού Κορανίου και της πίστεως, είναι  μια πόρτα η οποία ανοίγει από τη φυλακή του Κόσμου αυτού στα λειβάδια της αθανασίας, από την αρένα  της εξέτασης προ των κήπων του Παραδείσου, και από τις κακουχίες της ζωής προ του ελέους του Ενός Παντελεήμονος Θεού. Το εξαγριωμένο λιοντάρι που μετατρέπεται σε ένα φιλικό υπηρέτη και ένα πειθήνιο άλογο ιππασίας είναι ένα σημείο ότι, παρόλο που για τους  ανθρώπους της πλάνης ο θάνατος είναι πικρός, ο αιώνιος χωρισμός από τους αγαπημένους τους και η εκδίωξη από τον απατηλό παράδεισο του κόσμου αυτού και η είσοδος στην ερήμωση και τη μοναξιά μέσα στο μπουντρούμι του μνήματος, όσον αφορά τους ανθρώπους της καθοδήγησης και του Ιερού Κορανίου είναι ένα μέσο για να συναντηθούν με όλους τους παλιούς τους φίλους και αγαπημένους που έχουν ήδη αναχωρήσει για τον επόμενο κόσμο, και το μέσο για να εισέλθουν στην αληθινή πατρική τους γη και κατοικητήριο της παντοτινής τους ευτυχίας. Είναι μία πρόσκληση στους λειμώνες του Παραδείσου από τη φυλακή αυτού του κόσμου, και η ώρα να λάβουν το μισθό που παρέχεται από τη γενναιοδωρία του Πλέον Ελεήμονος και Οικτίρμονος Θεού χάριν υπηρεσιών που αποδίδονται σε Αυτόν, και μια απαλλαγή από την ταλαιπωρία των καθηκόντων της ζωής, και μια ανάπαυση από το γυμνάσιο και τη διδασκαλία της λατρείας και της εξέτασης.

Εν Συντομία : Όποιος καθιστά τη φευγαλέα αυτή ζωή σκοπό και στόχο του στην πραγματικότητα βρίσκεται στην Κόλαση έστω και αν φαινομενικά είναι στον Παράδεισο.  Και όποιος στρέφεται με κάθε σοβαρότητα προς την αιώνια ζωή λαμβάνει την ευτυχία και των δύο κόσμων. Όσο δύσκολος και βασανιστικός και αν είναι αυτός ο κόσμος για εκείνον,  αφού τον κατανοεί ως την αίθουσα αναμονής για τον Παράδεισο, τον υπομένει και προσφέρει ευχαριστίες με υπομονή.

 

      Ω Θεέ!  Κατέταξέ μας ανάμεσα στους ανθρώπους της ευτυχίας, της ασφάλειας, του Ιερού Κορανίου  και της πίστης.  Αμήν. Ω Θεέ! Να παρέχεις ειρήνη και ευλογίες στον Αφέντη μας Μωάμεθ, και στην Οικογένεια και στους Συντρόφους του, ως προς τον αριθμό όλων των επιστολών του Ιερού Κορανίου όπως διαμορφώνονται με όλες του τις λέξεις, που εκφράζονται με την άδεια του Ενός Πλέον Ελεήμονος Θεού στους καθρέπτες των κυμάτων (που διαχέονται) στην ατμόσφαιρα, στην απαγγελία επάνω κάθε μιας από τις λέξεις αυτές από όλους τους απαγγελείς του Ιερού  Κορανίου από την αρχική του αποκάλυψη μέχρι τον έσχατο καιρό, και ελέησέ εμάς και τους γονείς μας, και ελέησε όλους τους πιστούς άντρες και γυναίκες ως προς τον αριθμό των λέξεων αυτών, με τη βοήθεια του ελέους Σου, ω πλέον Ελεήμονα των Ελεήμονων. Αμήν. Και ας είναι του Θεού ο κάθε αίνος, του Συντηρητού Όλων των Κόσμων.

 

*                      *                      *

 

Ο ΈΝΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Η Σοφία (της Εκτέλεσης των Καθηκόντων) στις Ώρες των Προσευχών

Στο Όνομα του Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος.

Γι’ αυτό δόξασε το Θεό σαν φθάσεις το βράδυ και όταν εγερθείς το πρωί· διότι Δικός Του είναι ο κάθε αίνος στους ουρανούς και επάνω στη γη, και προς το τέλος της μέρας και όταν έχεις κοντέψει μεσημέρι.1

    Αδελφέ! Με ρωτάς σχετικά με τη σοφία στις καθορισμένες ώρες των πέντε καθημερινών προσευχών. Θα υποδείξω ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα σοφίας στις (εν λόγω) προσευχές.

Nαι, όπως καθεμιά από τις ώρες προσευχής σημαδεύει την έναρξη μιας σημαίνουσας επανάστασης, έτσι επίσης καθεμιά είναι ένας καθρέφτης ως προς τη Θεία εξουσία διάθεσης δύναμης και ως προς τις οικουμενικές θείες δωρεές μέσα στα όρια της διάθεσης αυτής.  Κατά αυτόν τον τρόπο, περισσότερος δοξασμός και εξύμνηση του Παντοδύναμου Θεού της Δόξης έχει εντεταλθεί στις ώρες αυτές, (καθώς) και πρόσθετος αίνος και ευχαριστίες για όλες τις αναρίθμητες δωρεές (του Θεού) που συσσωρεύονται στο ενδιάμεσο διάστημα των (εν λόγω) ωρών, γεγονός το οποίο συνοψίζει το νόημα των καθορισμένων προσευχών. Για να καταλάβεις λίγο αυτό το λεπτό και βαθυστόχαστο νόημα, θα πρέπει να ακούσεις προσεκτικά μαζί με τη δική μου ψυχή τα ακόλουθα Πέντε «Σημεία».

  ΠΡΩΤΟ  ΣΗΜΕΙΟ

Η έννοια των προσευχών είναι η προσφορά δοξασμού, αίνου και ευχαριστιών, στον Παντοκράτορα Θεό. Δηλαδή, εκστομίζοντας Δόξα στο Θεό με λόγο και με πράξη ενώπιον της δόξης και του μεγαλείου του Θεού, γίνεται με σκοπό να Τον αγιάσεις και να Τον λατρεύσεις. Και διακηρύσσοντας Είναι Πολύ Μεγάλος ο Θεός μέσα από λόγο  και πράξη ενώπιον της απόλυτης Του τελειότητος, γίνεται με σκοπό να Τον εξυψώσεις και να Τον μεγαλύνεις. Και λέγοντας Ας είναι του Θεού οι αίνοι όλοι με την καρδιά, τη γλώσσα και το σώμα, γίνεται με σκοπό να προσφέρεις ευχαριστίες ενώπιον του τέλειου κάλλους Του. Δηλαδή, ο δοξασμός, η εξύμνηση και ο αίνος είναι σαν τους σπόρους των προσευχών. Αυτός είναι ο λόγος που τα τρία αυτά πράγματα είναι παρόντα σε κάθε μέρος των προσευχών, σε όλες τις ενέργειες και τις λέξεις. Είναι επίσης ο λόγος που οι ευλογημένες αυτές λέξεις επαναλαμβάνονται τριάντα τρεις φορές η καθεμιά μετά τις προσευχές, με σκοπό να ενδυναμώσουν και να επαναλάβουν το νόημα των προσευχών. Το νόημα των προσευχών εδραιώνεται με τη βοήθεια των συνοπτικών αυτών περιλήψεων.

          ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ

Το νόημα της λατρείας είναι ετούτο, ότι (δηλαδή) ο υπηρέτης αντιλαμβάνεται τα δικά του σφάλματα, ανικανότητα και ένδεια, και προσκυνά καταγής στη Θεία Αυλή με αγάπη και θαυμασμό ενώπιον της τελειότητας της κυριότητος, του Θείου ελέους και της δύναμης του Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού. Δηλαδή, όπως ακριβώς η ανώτατη εξουσία της κυριότητος  απαιτεί λατρεία και υπακοή, έτσι ακριβώς η αγιότητα της κυριότητος αξιώνει όπως ο υπηρέτης αντιληφθεί τα σφάλματά του μέσα από την επιδίωξη συγχώρησης και με τη βοήθεια των δοξασμών του, και διακηρύσσοντας Δόξα στο Θεό δηλώσει δημόσια ότι ο Συντηρητής του είναι  αγνός και απαλλαγμένος ελαττωμάτων, και εξυψούμενος πάνω  και πέρα από τις λανθασμένες αντιλήψεις των ανθρώπων της πλάνης, και αγιασμένος και εξαιρεθείς από όλα τα σφάλματα στο σύμπαν.

Ακόμη, η τέλεια δύναμη της κυριότητος αξιώνει όπως μέσα από την κατανόηση της δικής του αδυναμίας και της ανικανότητας των άλλων όντων, ο υπηρέτης δηλώσει δημόσια (ότι) Είναι πολύ μεγάλος ο Θεός  με θαυμασμό και κατάπληξη ενώπιον της μεγαλειότητας των έργων της δύναμης του Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού, και υποκλινόμενος με βαθιά ταπείνωση ζητήσει σε Αυτόν καταφύγιο, και εναποθέσει τις ελπίδες του σε Αυτόν.

Επιπλέον, το άπειρο θησαυροφυλάκιο του ελέους  της κυριότητος αξιώνει όπως ο υπηρέτης καταστήσει γνωστή την ίδια την ανάγκη του και τις ανάγκες και την ένδεια όλων των όντων με τη βοήθεια της γλώσσας της επίκλησης και της παράκλησης, και δηλώσει δημόσια τις δωρεές και τα δώρα του Συντηρητού του μέσα από ευχαριστίες και εγκώμια και εκστομίζοντας Ας είναι του Θεού οι αίνοι όλοι.  Δηλαδή, οι λέξεις και οι κινήσεις των προσευχών εμπεριέχουν τα νοήματα αυτά, και έχουν θεσπιστεί εκ μέρους της θεότητος.

          ΤΡΙΤΟ  ΣΗΜΕΙΟ

Όπως ακριβώς ο άνθρωπος είναι ένα παράδειγμα σε μικρογραφία του ευρύτερου κόσμου και η Σούρα αλ-Φάτιχα ένα αστραφτερό δείγμα του Ιερού Κορανίου του Μεγάλου Πνευματικού Αναστήματος, έτσι και οι υποχρεωτικές προσευχές είναι ένα περιεκτικό, λαμπρό ευρετήριο όλων των ποικιλιών λατρείας, και ένας ιερός χάρτης που καταδεικνύει όλες τις αποχρώσεις λατρείας όλων των ομοταξιών των δημιουργημάτων.

          ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΗΜΕΙΟ

Ο δευτερολεπτοδείκτης, ο λεπτοδείκτης, ο ωροδείκτης και ο ημεροδείκτης ενός ρολογιού που  λέει τις μέρες των εβδομάδων, στηρίζονται ο ένας στον άλλο, είναι παραδείγματα ο ένας του άλλου. Και ακολουθούν ο ένας  τον άλλο. Κατά παρόμοιο τρόπο, οι εναλλαγές της μέρας και της νύκτας, οι οποίες μοιάζουν με δευτερόλεπτα του κόσμου αυτού –θεόρατο ρολόι του Παντοκράτορος Θεού – και τα χρόνια που λένε τα λεπτά του, και τα στάδια της ζωής του ανθρώπου που λένε τις ώρες, και οι εποχές των σταδίων  ζωής της ανθρωπότητος που λένε τις μέρες στηρίζονται το ένα στο άλλο, είναι παραδείγματα το ένα του άλλου, και ανανεώνουν το ένα το άλλο. Για παράδειγμα:

Η ώρα του Φατζρ (Fajr), νωρίς το πρωί: Η ώρα αυτή μέχρι την ανατολή του ήλιου ομοιάζει και φέρνει στο νου την αρχή της άνοιξης, τη στιγμή της σύλληψης στη μήτρα της μητέρας, και τις πρώτες έξι μέρες της δημιουργίας των ουρανών  και της γης· ανακαλεί στη μνήμη τις θείες ενέργειες παρούσες σε αυτά (τα γεγονότα).

Η ώρα του Ζουχρ (Zuhr), αμέσως μετά το μεσημέρι : Αυτή ομοιάζει και καταδεικνύει το κατακαλόκαιρο, και την ακμή της νεότητος, και την περίοδο της δημιουργίας του ανθρώπου στη διάρκεια της ζωής του κόσμου,  και ξαναφέρνει στο νου τις αποκαλύψεις του ελέους και την αφθονία των δωρεών σε αυτές.

Η ώρα του Άσερ (Asr), απόγευμα: Αυτή μοιάζει με φθινόπωρο και γηρατειά, και είναι η ώρα του Ύστατου Προφήτου (Η ειρήνη του Θεού μαζί του), γνωστή ως η Εποχή της Μακαριότητος, και φέρνει στο νου τις θείες ενέργειες και χάρες του Παντελεήμονος Θεού σε αυτά.

Η ώρα του Μάγκρεμπ (Maghrib), δύση του ήλιου : Φέρνοντας  κατά νου  την αναχώρηση πολλών όντων με το τέλος του φθινοπώρου, και το θάνατο του ανθρώπου, και την καταστροφή του κόσμου με την έναρξη της αναστάσεως των νεκρών, η ώρα αυτή βάζει στο νου τις αποκαλύψεις  της θείας δόξας και μεγαλείου, και αφυπνίζει  τον άνθρωπο από τους αδρανείς ύπνους της αφροσύνης του.

Η ώρα του Ίσσα (Isha), νύχτωμα:  Όσον για την ώρα αυτή, φέρνοντας στο νου τον κόσμο του σκότους να καλύπτει με το πέπλο του όλα τα αντικείμενα του κόσμου της μέρας με ένα μαύρο σάβανο, και το χειμώνα να κρύβει το πρόσωπο της νεκρής γης με το λευκό κηρωτό του σάβανο, και ακόμη και εναπομείναντα έργα των απερχόμενων ανθρώπων που πεθαίνουν και περνούν κάτωθεν του πέπλου της λήθης, και τον κόσμο αυτό, το στάδιο της εξέτασης, να ασφαλίζεται και να κλείνει για πάντα, διακηρύσσει τις μυστηριώδεις και ισχυρές εξουσίες στη διάθεση του Πανένδοξου  και Επιτακτικού Καταδαμαστή.

Όσο για τον καιρό της νύχτας, βάζοντας στο μυαλό τόσο το χειμώνα, όσο και το μνήμα, και τον Ενδιάμεσο Κόσμο, θυμίζει στον άνθρωπο πόσο ενδεές είναι το ανθρώπινο πνεύμα για το (τόσο) έλεος του Ενός Πλέον Ελεήμονος Θεού. Και η προσευχή τταχατζιούντ  (tahajjud) τον πληροφορεί πόσο απαραίτητο είναι  το φως αυτό (του θείου ελέους) για τη νύχτα του μνήματος και της σκοτεινιάς του Ενδιάμεσου Κόσμου· τον προειδοποιεί για αυτό, και ξαναφέρνοντας κατά νου τις άπειρες δωρεές του Αληθινού Απονομέα, διακηρύσσει μέχρι ποιου βαθμού είναι άξιος αινέσεως και ευχαριστιών.

Και το δεύτερο πρωινό φέρνει στο νου την πρωία της αναστάσεως.  Διότι οσονδήποτε λογικό,  απαραίτητο και βέβαιο κι αν είναι το πρωινό αυτής της νύχτας, η πρωία  της αναστάσεως και η άνοιξη που διαδέχονται τον Ενδιάμεσο Κόσμο είναι βέβαιες στον ίδιο βαθμό.

Δηλαδή, όπως ακριβώς καθεμιά από τις πέντε αυτές ώρες (προσευχής) σημαδεύει την έναρξη μιας σημαίνουσας επανάστασης και ξαναφέρνει στο νου άλλες μεγάλες επαναστάσεις, έτσι, μέσα από τις μυστηριώδεις καθημερινές εξουσίες της διάθεσης της δυνάμεως του Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού, καθεμιά φέρνει κατά νου τα θαύματα της δύναμής Του και τα δώρα του ελέους Του όχι μόνο κάθε έτους, αλλά και κάθε αιώνα και κάθε εποχής. Δηλαδή, οι υποχρεωτικές προσευχές, οι οποίες είναι ένα έμφυτο καθήκον και η βάση της λατρείας και ένα αδιαφιλονίκητο χρέος, είναι εξαιρετικά κατάλληλες και ταιριαστές για τις ώρες αυτές.

          ΠΕΜΠΤΟ  ΣΗΜΕΙΟ

Εκ φύσεως ο άνθρωπος είναι υπερβολικά αδύναμος, επί πλέον τα πάντα τον συγκινούν, και τον λυπούν και τον θλίβουν. Ακόμη είναι παντελώς  ελλειπής σε δύναμη, επίπλέον δε οι συμφορές και οι εχθροί που τον ταλαιπωρούν είναι εξαιρετικά πολυάριθμοι. Επίσης είναι υπερβολικά στερημένος, παρά ταύτα οι ανάγκες του είναι πράγματι πολλές.

Ακόμη είναι οκνηρός και ανίκανος, εντούτοις οι υποχρεώσεις της ζωής είναι εξαιρετικά καταπιεστικές. Επίσης η ανθρώπινη φύση του τον συνέδεσε με το υπόλοιπο σύμπαν, εντούτοις η παρακμή και ο χαμός των πραγμάτων που αγαπά και με τα οποία είναι στενά συνδεδεμένος τον στενοχωρεί διαρκώς.

Μπορεί από τα παραπάνω να γίνει ξεκάθαρα αντιληπτό πόσο σημαντικό είναι για κάποιο (ανθρώπινο) πνεύμα στην κατάσταση αυτή την ώρα του Φατζρ (Fajr) νωρίς το πρωί  να καταφεύγει προς και να προσφέρει ικεσία στην Αυλή του Ενός Παντοδύναμου Θεού της Δόξης, του Ενός Πανοικτίρμονος Πανιπερικαλλούς Θεού  της Δόξης, του Ενός Πανοκτίρμονος Πανιπερικαλλούς Θεού μέσα από την προσευχή και την παράκληση, να ζητά προκοπή και βοήθεια από Αυτόν, και πόσο απαραίτητο σημείο στήριξης είναι, έτσι ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα πράγματα που θα του συμβούν την επερχόμενη μέρα και να αντέξει τα καθήκοντα που θα τον φορτώσουν.

Η ώρα  του Ζουχρ (Zuhr), αμέσως μετά το μεσημέρι, είναι η ώρα όπου η μέρα βρίσκεται στο αποκορύφωμά της και η αρχή της δύσης της, η ώρα όπου οι καθημερινοί μόχθοι πλησιάζουν την εκπλήρωσή τους, η ώρα μιας σύντομης ανάπαυλας από το φόρτο εργασίας όταν το πνεύμα (του ανθρώπου) έχει ανάγκη μιας παύσης από την έλλειψη  προσοχής και αίσθησης (του τι συμβαίνει), που προκαλείται  από την κοπιαστική και μονότονη εργασία, και η ώρα όπου εκδηλώνονται οι θείες δωρεές. Ο οποιοσδήποτε λοιπόν μπορεί να καταλάβει πόσο ωραίο  και ευχάριστο, πόσο αναγκαίο και ορθό είναι για το ανθρώπινο πνεύμα να εκτελεί τη μεσημεριανή προσευχή, πράγμα που σημαίνει να απαλλαγεί από την πίεση (της δουλειάς), να ξεφορτωθεί την απερισκεψία, και να ξεχάσει αυτά τα άσκοπα, παροδικά πράγματα, και  πιάνοντας κανείς σφιχτά με τα χέρια στην Αυλή του Αληθινού Απονομέα των Δωρεών, του Ενός Αιωνίως Αυτάρκους Θεού, να προσφέρει αίνο και ευχαριστίες για όλα Του τα δώρα, και να ζητήσει βοήθεια από Αυτόν, και υποκλινόμενος  να επιδείξει την ανικανότητά του ενώπιον της δόξης και της τρομακτικότητός Του, και να προσκυνήσει καταγής και να διακηρύξει το θαυμασμό, την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη του. Κάποιος ο οποίος δε μπορεί να το καταλάβει αυτό δεν είναι πραγματικό ανθρώπινο ον.

Όσο για την ώρα του Άσερ (Asr) το απόγευμα, φέρει στο νου τη μελαγχολική εποχή του φθινοπώρου και την πένθιμη κατάσταση των γηρατιών και τη σκοτεινή περίοδο του τέλους του χρόνου. Είναι ακόμη η ώρα όταν οι υποθέσεις της μέρας φθάνουν στο πέρας τους, και η ώρα όπου οι Θείες δωρεές οι οποίες έχουν ληφθεί κατά τη μέρα εκείνη όπως η υγεία, η ευεξία και τα ευεργετικά καθήκοντα έχουν συσσωρευτεί για να σχηματίσουν ένα μεγάλο όλο, και η ώρα που διακηρύττει με τη βοήθεια του κραταιού ήλιου, που (με τη σειρά του) υπαινίσσεται αρχίζοντας να βυθίζεται, ότι ο άνθρωπος είναι ένας φιλοξενούμενος υπάλληλος και ότι το κάθε τι είναι παροδικό και ασταθές. Το ανθρώπινο πνεύμα, λοιπόν, λαχταρά την αιωνιότητα και δημιουργήθηκε για αυτήν· λατρεύει την αγαθοεργία, και θλίβεται από το χωρισμό.  Έτσι καθένας ο οποίος είναι ένα πραγματικά ανθρώπινο ον δύναται να κατανοήσει το πόσο υψηλό καθήκον, πόσο προσφυής υπηρεσία, τι κατάλληλος τρόπος για να ξεπληρωθεί ένα χρέος της ανθρώπινης φύσης, μάλιστα δε, το πόσο ευχάριστη απόλαυση  είναι να εκτελεί την απογευματινή προσευχή. Διότι προσφέροντας  παρακλήσεις στην Αιώνια Αυλή του Ενός Παντοτινού Προ-αιωνίου Θεού, του Ενός Αιωνίως Αυτάρκους Θεού, αποκτά την έννοια του ότι, καταφεύγει στη χάρη του ατελείωτου, του άπειρου ελέους (Του), και προσφέροντας ευχαριστίες και αίνο εν όψει αναρίθμητων δωρεών, υποκλίνεται ταπεινά ενώπιον του κράτους της κυριότητος Του, και προσκυνώντας καταγής με απόλυτη ταπείνωση ενώπιον της παντοτινότητος της Θείας του Κεφαλής, βρίσκει αληθινή παρηγοριά στην καρδιά και ηρεμία πνεύματος, και ότι όντας περιζωσμένος είναι έτοιμος για λατρεία ενώπιον της παρουσίας του μεγαλείου Του.

Η ώρα του Μάγκρεμπ (Maghrib) το ηλιοβασίλεμα ξαναφέρνει στο νου το χαμό, εν μέσω  θλιβερών αποχαιρετισμών, των εκλεπτυσμένων, αξιαγάπητων πλασμάτων των κόσμων του καλοκαιριού και του φθινοπώρου με την έναρξη του χειμώνα.  Φέρνει στη μνήμη την ώρα που μέσα από το θάνατό του, θα εγκαταλείψει όλους όσους αγαπά σε (μια κατάσταση) περίλυπης αναχώρησης και θα εισέλθει στο μνήμα. Φέρνει κατά νου (τον καιρό) όταν με το θάνατο του κόσμου αυτού εν μέσω του παροξυσμού της αναστάτωσης της επιθανάτιας  αγωνίας του, όλοι του οι κάτοικοι θα αποδημήσουν σε άλλους κόσμους και το λυχνάρι του τόπου αυτού της εξέτασης θα σβήσει.  Είναι η ώρα που δίνει αυστηρή προειδοποίηση σε αυτούς που λατρεύουν πρόσκαιρους, εφήμερους αγαπημένους.

Έτσι, μια τέτοια ώρα, για την  προσευχή του Μάγκρεμπ (Mghrib), το πνεύμα του ανθρώπου, το οποίο είναι από τη φύση του ένας καθρέφτης που λαχταρά για ένα Αιώνιο Κάλλος, στρέφει το πρόσωπό του προς το θρόνο του κράτους του Ενός Αιωνίου Αθανούς Θεού, του Ενός Σταθερού Παντοτινού Θεού, ο οποίος εκτελεί τα κραταιά αυτά έργα και μεταβάλλει και μεταμορφώνει τους αχανείς αυτούς κόσμους, και  (το εν λόγω ανθρώπινο πνεύμα) διακηρύττοντας Είναι Πολύ Μεγάλος ο Θεός στα  πρόσκαιρα αυτά όντα, αποσύρεται από αυτά. Ο άνθρωπος αρπάζει  σφιχτά την υπηρεσία του Κυρίου στα χέρια του και ανέρχεται (πνευματικά) ενώπιον του Ενός Σταθερού Αιώνιου Θεού και λέγοντας :Ας είναι του Θεού οι αίνοι όλοι, αινεί και εξυμνεί την άψογη Του τελειότητα, το απαράμιλλο κάλλος Του, το άπειρό Του έλεος. Διακηρύττοντας : Εσένα μόνο λατρεύουμε και από Εσένα μόνο εμείς ζητούμε βοήθεια,2 δηλώνει δημόσια τη λατρεία του και ζητά βοήθεια από την ανεπικούρητή Του κυριότητα, την ασυνεταιρική Θεία Του Κεφαλή, την ακατανέμητη ανώτατή Του εξουσία. Έπειτα υποκλίνεται, και διακηρύττοντας μαζί με ολάκερο το σύμπαν την αδυναμία και την ανικανότητά του, την ένδεια και την αχρειότητά του ενώπιον της απείρου μεγαλειότητος, ατελεύτητης δύναμης και απόλυτου κράτους του Ενός Σταθερού Αιωνίου Θεού, λέει : «Η δόξα όλη στον Κραταιό Μου Συντηρητή», και δοξάζει τον Ανυπέρβλητο Συντηρητή του. Και προσκυνώντας καταγής ενώπιον του αθανούς Κάλλους της Θείας Του Ουσίας, των αναλλοίωτων ιερών Του χαρακτηριστικών  γνωρισμάτων της αμετάβλητης παντοτινής Του τελειότητος, εγκαταλείποντας όλα τα πράγματα εκτός από Αυτόν, ο άνθρωπος διακηρύττει την αγάπη και τη λατρεία του με θαυμασμό και αυτοεξουθένωση.  Ανακαλύπτει Έναν  Πανοικτίρμονα Αιώνιο Θεό. Και λέγοντας, Η δόξα όλη στον Εξυψούμενο Συντηρητή μου, διακηρύττει τον Πλέον Υψούμενο Συντηρητή του, ελεύθερο παρακμής και εξυψούμενο υπεράνω οποιουδήποτε σφάλματος.

Κατόπιν, δίνει μαρτυρία στην ενότητα του Θεού και την προφητική ιδιότητα του Μωάμεθ (Η ειρήνη και οι ευλογίες του Θεού μαζί του).  Κάθεται, και προς όφελος δικό του προσφέρει ως δωρεά στον Έναν Αθανή Πανιπερικαλλή Θεό, τον Ένα Παντοτινό  Πανένδοξο  Θεό τους αγιασμένους χαιρετισμούς και ευλογίες όλων των δημιουργημάτων. Και υποδεχόμενος τον Πλέον Ευγενή Αγγελιοφόρο του Θεού, ανανεώνει την υποταγή του σε αυτόν και δηλώνει δημόσια την υπακοή του στις εντολές του. Με σκοπό να αναζωογονήσει και να διαφωτίσει την πίστη του, τηρεί τη σοφή τάξη στο παλάτι αυτό του σύμπαντος και δίνει μαρτυρία στην ενότητα του Πανένδοξου Πλαστουργού. Και δίνει μαρτυρία ως προς την αγγελιοφορία του Μωάμεθ του Άραβα (Η ειρήνη και οι ευλογίες του Θεού μαζί του), ο οποίος είναι ο προάγγελος της ανώτατης εξουσίας της κυριότητος του Θεού, ο προκήρυκας των πραγμάτων εκείνων που Τον ευαρεστούν, και ο διερμηνέας των σημείων και των εδαφίων της Βίβλου του σύμπαντος. Αυτό είναι το να εκτελεί κανείς την προσευχή του Μάγκρεμπ (Maghrib). Έτσι λοιπόν πώς μπορεί  κάποιος να θεωρείται ανθρώπινο ον, ο οποίος δεν κατανοεί πόσο ευγενικό και αγνό  καθήκον είναι η προσευχή το ηλιοβασίλεμα, πόσο υψηλή και απολαυστική πράξη υπηρεσίας, πόσο ευάρεστη και ευχάριστη πράξη λατρείας, πόσο σοβαρή υπόθεση, και τι είδους ατέρμονη συνομιλία και μόνιμη ευτυχία είναι σε αυτόν τον πρόσκαιρο ξενώνα;

Την ώρα του Ίσσα (Isha) το σούρουπο, τα τελευταία ίχνη της μέρας που παραμένουν στον ορίζοντα χάνονται, και ο κόσμος της νύχτας περιτυλίγει το σύμπαν. Όσο για τον Έναν Παντοδύναμο και Ένδοξο Θεό, τον Μετατροπέα της Νύχτας και της Μέρας, μετατρέπει τη λευκή  σελίδα της μέρας σε μαύρη σελίδα της νύχτας με τη βοήθεια των κραταιών εξουσιών που διαθέτει η κυριότητά Του, ξαναφέρνει στο νου τις δραστηριότητες του Πάνσοφου εκείνου Θεού της Τελειότητος, Του Καταδαμαστή του Ήλιου και της Σελήνης, που μετατρέπει την  πρασινοστόλιστη σελίδα του καλοκαιριού στην παγερή λευκή σελίδα του χειμώνα. Και με τα εναπομείνοντα έργα των αναχωρησάντων να εξαλείφονται από τον κόσμο αυτό με το πέρασμα του χρόνου, ξαναφέρνει κατά νου τις Θείες ενέργειες Του Δημιουργού της Ζωής και του Θανάτου στο πέρασμα τους σε έναν άλλο αρκετά διαφορετικό κόσμο. Είναι μια ώρα που φέρνει στο νου τις εξουσίες που διαθέτει Ο Δημιουργός της μυστηριώδους κατάστασης δέους των Ουρανών και της Γης και των αποκαλύψεων του κάλλους Του, με την απόλυτη καταστροφή αυτού του στενόχωρου, φευγαλέου και ταπεινού κόσμου, τις φοβερές  επιθανάτιες αγωνίες της τελευτής του, και με το ξεδίπλωμα του αχανούς, αιώνιου και μαγευτικού κόσμου της μέλλουσας ζωής. Και ο Κτήτορας του σύμπαντος, ο Αληθινός Κελευστής, ο Αληθινός του Ηγαπημένος και Αντικείμενο Λατρείας δεν μπορεί να είναι παρά Αυτός ο Οποίος με ευκολία μετατρέπει τη νύχτα σε μέρα, το χειμώνα σε άνοιξη και τον κόσμο αυτό στη μέλλουσα ζωή όπως τις σελίδες ενός βιβλίου· ο Οποίος τις γράφει και τις σβήνει και τις αλλάζει.

Έτσι, το σούρουπο, το πνεύμα του ανθρώπου, το οποίο  είναι απείρως ανίσχυρο και αδύναμο, και απείρως φτωχό και ενδεές, και βυθισμένο στο άπειρο σκοτάδι  του μέλλοντος, και παραδαρμένο ανάμεσα στα αναρίθμητα συμβάντα, εκτελεί την προσευχή του Ίσσα (Isha) η οποία έχει το εξής νόημα: όπως ο Αβραάμ λέει : Δεν αγαπώ εκείνους που δύουν,3 και με τη βοήθεια των προσευχών ζητά καταφύγιο στην Αυλή ενός Αθανούς Αντικείμενου Λατρείας, Ενός Αιώνιου Ηγαπημένου Θεού, και σε αυτόν τον παροδικό κόσμο και φευγαλέα ζωή και σκοτεινό κόσμο και μελανό μέλλον  ικετεύει Ένα Σταθερό, Παντοτινό Θεό, και για ένα λεπτό ασταμάτητης συνομιλίας, για λίγα δευτερόλεπτα αθάνατης ζωής, ζητά να λάβει τις χάρες του ελέους του Ενός Παντελεήμονος και Οικτίρμονος Θεού και το φωτισμό της καθοδήγησης Του,  ο οποίος θα σκορπίσει φως στον κόσμο του και θα διαφωτίσει το μέλλον και θα επιδέσει τα τραύματα που προέρχονται από την αναχώρηση και παρακμή όλων των φίλων και όλων των δημιουργημάτων.

Προσωρινά  ο άνθρωπος ξεχνάει τον κρυμμένο κόσμο, ο οποίος έχει (με τη σειρά του) ξεχάσει αυτόν, και εξωτερικεύει σωρηδόν τις συμφορές του στην Αυλή του Ελέους με το θρήνο του, και οτιδήποτε και αν συμβεί, προτού κοιμηθεί – πράγμα που προσομοιάζει με το θάνατο – εκτελεί το τελευταίο καθήκον της λατρείας του. Και με σκοπό να κλείσει ευνοϊκά το καθημερινό μητρώο των πράξεων του, σηκώνεται για να προσευχηθεί· δηλαδή, εγείρεται  για να εισέλθει ενώπιον της παρουσίας Ενός Αιώνιου Ηγαπημένου και Λατρεμένου Θεού στη θέση όλων των θνητών που αγαπά, ενώπιον Ενός Παντοδύναμου  και Γενναιόδωρου Θεού στη θέση όλων των ανίσχυρων δημιουργημάτων από τα οποία ζητιανεύει, ενώπιον Ενός Πανοικτίρμονος Προστάτου έτσι ώστε να λυτρωθεί από τη συμφορά των επιβλαβών όντων μπροστά στα οποία τρέμει.

Ξεκινά με τη Σούρα αλ-Φάτιχα, δηλαδή, αντί να εξαίρει και να είναι υπόχρεος σε ατελή, στερημένα όντα, κάτι που δεν τους αρμόζει, εξυμνεί και προσφέρει αίνο στο Συντηρητή Όλων των Κόσμων, ο Οποίος είναι Απόλυτα Τέλειος και Παντελώς Αυτάρκης και πλέον Οικτίρμων και Παντογενναιόδωρος. Έπειτα προχωρεί στην προσφώνηση : Εσένα μόνο εμείς λατρεύουμε. Δηλαδή, παρά τη μικρότητα, την ασημαντότητα, και τη μοναχικότητά του, με τη βοήθεια της σύνδεσης του ανθρώπου με τον Κάτοχο της Μέρας της Κρίσεως, ο Οποίος είναι ο Κυρίαρχος  της Προ-αιωνιότητος και Μετα-αιωνιότητος, φθάνει σε ένα αξίωμα στο οποίο γίνεται ένας καλομαθημένος φιλοξενούμενος στο σύμπαν και ένας σημαίνων υπάλληλος. Διακηρύττοντας : Εσένα μόνο εμείς, λατρεύουμε και από Εσένα μόνο ζητούμε εμείς βοήθεια, προσφέρει προς Αυτόν εκ μέρους όλων των δημιουργημάτων τη λατρεία  και καλεί προς βοήθεια την κραταιά συνάθροιση και την τεράστια κοινότητα του σύμπαντος. Κατόπιν λέγοντας: Οδήγησέ μας στον Ίσιο Δρόμο, ζητά να καθοδηγεί στον Ίσιο Δρόμο, που οδηγεί στην αιώνια ευτυχία και είναι η φωτεινή οδός.

Και τώρα, σκέφτεται το κράτος του Ενός Πανένδοξου Θεού, στον Οποίο, όπως τα αδρανή φυτά και τα ζώα, οι κρυμμένοι ήλιοι και τα ατάραχα αστέρια είναι όλα τους στρατιώτες καθυπεταγμένοι στο πρόσταγμά Του, και λύχνοι και υπηρέτες στον ξενώνα αυτό του κόσμου, και  εκστομίζοντας : Είναι Πολύ Μεγάλος ο Θεός, υποκλίνεται μέχρι εδάφους. Έπειτα συλλογίζεται τη μεγάλη προσκύνηση υποταγής όλων των όντων. Δηλαδή, όταν, στο πρόσταγμα επάνω του «Γίνε!»  και υπάρχει,4 όλες οι ποικιλίες των όντων κάθε έτος και κάθε αιώνα – ακόμη και η γη, και το σύμπαν – το καθένα σαν ένας εύτακτος στρατός ή σαν ένας υπάκουος στρατιώτης, απαλλάσσεται από το καθήκον του, δηλαδή, όταν το καθένα στέλνεται στον Κόσμο του Αόρατου, εξαιτίας της προσκύνησης υποταγής της τελευτής και του θανάτου του με πλήρη ευταξία, διακηρύττει : Είναι Πολύ Μεγάλος ο Θεός, και υποκλίνεται μέχρις εδάφους σε προσκύνηση υποταγής. Σαν να ανασταίνονται στη ζωή, μερικά εν μέρει και μερικά ως έχουν, την άνοιξη με ένα αφυπνιστικό και ζωόδοτο σάλπισμα τρομπέτας από το πρόσταγμα του «Γίνε!» και υπάρχει, και ανεβαίνουν προς τα πάνω και είναι περιζωσμένα, έτοιμα να  υπηρετήσουν τον Κύριό τους, και ο ασήμαντος άνθρωπος, ακολουθώντας τα, διακηρύττει: Είναι Πολύ Μεγάλος ο Θεός!  ενώπιον του Ενός Παντελεήμονος Θεού  της Τελειότητος, του Ενός Πανοικτίρμονος Θεού του Κάλλους με εκστατικό θαυμασμό και ταπεινότητα, με χροιά αιωνιότητος και αρχοντική μετριοφροσύνη, και υποκλίνεται μέχρι εδάφους σε προσκύνηση καταταγής· δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο εκτελεί μια Ανάληψη. Σίγουρα θα έχεις τώρα καταλάβει, μέχρι ποιου βαθμού ευάρεστο και εκλεκτό και ευχάριστο και ανώτερο, πόσο υψηλό και απολαυστικό, μέχρι ποιου σημείου λογικό και προσφυές καθήκον, υπηρεσία και πράξη λατρείας, και τι είδους υπόθεση σοβαρή είναι να εκτελείς την προσευχή του ΄Ισσα (Isha).

Έτσι, αφού η κάθε μια από τις ώρες (προσευχής) καταδεικνύει σε μια ισχυρή επανάσταση, είναι ένα σημείο που υποδηλώνει την τρομακτική δραστηριότητα της κυριότητος και ένα τεκμήριο των οικουμενικών θείων δωρεών, είναι τέλεια σοφία που όντας χρέος και υποχρέωση, οι υποχρεωτικές προσευχές θα πρέπει να είναι καθορισμένες στις ώρες αυτές.

      Δόξα σε Εσένα! Δεν έχουμε άλλη γνώση παρά μόνο αυτή την οποία Εσύ μας έχεις διδάξει· πράγματι Εσύ είσαι ο Παντογνώστης, ο Πάνσοφος.5

      Ω Θεέ ! Να παρέχεις ευλογίες και ειρήνη σε αυτόν τον οποίο Εσύ έστειλες ως δάσκαλο στους υπηρέτες Σου για να τους καθοδηγήσει στη γνώση Σου και στη λατρεία Σου, και για να καταστήσει γνωστούς τους θησαυρούς των Ονομάτων Σου, και για να ερμηνεύσει τα σημεία της βίβλου του σύμπαντος και σαν ένα καθρέφτη ως προς τη λατρεία του κάλλους της κυριότητός Σου (μέσα από τη βίβλο αυτή) και σε όλη του την Οικογένεια και τους Συντρόφους, και ελέησέ εμάς και όλους τους πιστούς άντρες και γυναίκες. Αμήν. Με τη βοήθεια του Ελέους Σου, ω Πλέον Ελεήμονα Θεέ των Ελεημόνων!

Μπεντιουζζαμάν Σαΐντ Νουρσί

*          *          *

 

Μετάφραση: Από την Αγγλική στην Ελληνική, από τον  κύριο Κώστα Τροκκούδη

H Εικοστή Επιστολή

 Ο Εικοστός Τρίτος Λόγος

Τριάντα Τρία Παράθυρα

Η Αναγκαιότητα της Προσευχής



[1] Κοράνι, 2:60.

[2] Κοράνι, 21:69.

[3] Κοράνι, 2:3.

[4] Κοράνι, 2:3

1 Tirmidhi, Iman 8. Ibn Maja, Fitan, 12. Mushad, v, 231. al Hakim, al-Mustadrak, ii, 76.

1 Κοράνι, 16 :128.

[5] Κοράνι, 9:111.

[6] Κοράνι, 2:117.

[7] Κοράνι, 2:156.

[8] Κοράνι, 3:2· 2:255.

[9] Κοράνι, 3:19.

[10] Κοράνι, 11:56

[11] Bukhari, Tawhid, 15, 35· Muslim, Tawba, 1· Dhikr, 2, 19· Tirmidhi, Zuhd, 51· Dawat, 131· Ibn Maja, Adab, 58· Darimi, Riqaq, 33· Musnad, ii, 251, 315, 391, 412, 445, 482, 516.

5 Κοράνι, 4:79

1   Κοράνι, 30:17-18.

2  Κοράνι, 1:5.

3 Κοράνι, 6:76

4 Κοράνι, 2:117 , κτλ.

5  Κοράνι, 2:32.

İlanlar
Said Nursi Kimdir?
Said Nursi Kimdir?

Said Nursi hakkında kısa bilgiler

Risale-i Nur Nedir?
Risale-i Nur Nedir?

Risale-i Nur hakkında kısa bilgiler