Ο ΠΕΜΠΤΟΣ  ΛΟΓΟΣ

Βασικό Μας Καθήκον : Η Λατρεία

Στο Όνομα του  Θεού, του Ελεήμονος, του Οικτίρμονος.

Πράγματι, ο Θεός είναι μαζί με αυτούς που Τον φοβούνται και με αυτούς που πράττουν το καλό.1

       Εάν θέλεις να καταλάβεις για ποιο λόγο είναι ένα πραγματικά ανθρώπινο καθήκον  και μια φυσική, πρέπουσα συνέπεια της δημιουργίας του ανθρώπου να εκτελεί τις καθορισμένες προσευχές και να μη διαπράττει σοβαρά αμαρτήματα, άκουσε προσεκτικά και δώσε σημασία στην ακόλουθη παρομοίωση :

       Κάποτε, σε μια εποχή γενικής επιστράτευσης, δύο στρατιώτες βρέθηκαν  μαζί σε ένα σύνταγμα.  Ο ένας ήταν καλά εκπαιδευμένος και ευσυνείδητος, ο άλλος, ένας αγύμναστος νεοσύλλεκτος και εγωκεντρικός. Ο ευσυνείδητος στρατιώτης συγκεντρώθηκε στην εκπαίδευση και τον πόλεμο, και δε σκεφτόταν για σιτηρέσια και προμήθειες, διότι γνώριζε ότι ήταν καθήκον της Πολιτείας να τον ταΐζει και να τον εξοπλίζει, να τον περιποιείται αν ήταν άρρωστος, ακόμη και να του βάζει φαΐ στο στόμα αν το έφερνε η ανάγκη.  Γνώριζε ότι βασικό του καθήκον ήταν να εκπαιδεύεται και να πολεμά.  Αλλά θα απασχολείτο ακόμη με μερικά σιτηρέσια και εφόδια ως μέρος της εργασίας του. Θα ζέσταινε τις κατσαρόλες στο νερό, θα έπλενε τις καραβάνες, και θα τους τις έφερνε. Εάν έπειτα τον ρωτούσαν : «Τι κάνεις;», θα αποκρινόταν : «Κάνω αγγαρείες για την Πολιτεία». Δεν θα έλεγε: «Εργάζομαι για τη ζήση  μου».

       Ο αγύμναστος νεοσύλλεκτος, ωστόσο, αγαπούσε το στομάχι του και δεν έδινε σημασία στην εκπαίδευση και τον πόλεμο. «Αυτά είναι υπόθεση της πολιτείας.  Τι έχει να κάνει μαζί μου;», θα’ λεγε.  Σκεφτόταν διαρκώς τη ζήση του, και κυνηγώντας την ξωπίσω παρατούσε (με προθυμία) το σύνταγμα και πήγαινε στην αγορά να ψωνίσει. Μια μέρα ο καλο-εκπαιδευμένος φίλος του τού είπε:

       «Βασικό σου καθήκον είναι η εκπαίδευση και η μάχη, αδελφέ. Γι’ αυτό σε φέραν εδώ. Να’ χεις εμπιστοσύνη στο βασιλιά· δε θα σε αφήσει να πεινάσεις. Αυτό είναι το καθήκον του. Όπως και να’χεις, είσαι αδύναμος και στερημένος· δε μπορείς να βρίσκεις  τροφή παντού. Και αυτός είναι καιρός πολέμου και επιστράτευσης· θα σου πει (ο βασιλιάς δηλαδή) ότι είσαι αντάρτης και θα σε τιμωρήσει. Ναι, δύο είναι τα καθήκοντα που μας αφορούν.  Το ένα είναι το καθήκον για το βασιλιά : μερικές φορές κάνουμε τις αγγαρείες του και μας τρέφει για αυτό. Το άλλο είναι το δικό μας καθήκον: δηλαδή η εκπαίδευση και η μάχη, και μερικές φορές ο βασιλιάς μας βοηθά σε αυτό.

       Φυσικά θα αντιλαμβάνεστε σε τι κίνδυνο θα βρισκόταν ο χασομέρης στρατιώτης αν δεν έδινε προσοχή στον αγωνιζόμενο, καλά εκπαιδευμένο στρατιώτη.

       Ω ψυχή μου οκνηρή!  Αυτό το ταραχώδες μέρος πολέμου  είναι αυτή η θυελλώδης εγκόσμια ζωή, και ο στρατός διαιρούμενος σε συντάγματα, η ανθρώπινη κοινωνία.  Το σύνταγμα στην παρομοίωση είναι η κοινότητα του Ισλάμ στον αιώνα αυτό. Ο ένας από τους δύο  στρατιώτες είναι ένας ευσεβής Μουσουλμάνος ο οποίος γνωρίζει τις υποχρεώσεις της θρησκείας του και τις εκτελεί, και μάχεται το Σατανά  και την ίδια του την ψυχή με σκοπό να παρατήσει τις επικίνδυνες κακές πράξεις και να μη διαπράττει αμαρτίες.  Ενώ ο άλλος είναι ένας διεστραμμένος παραβάτης που είναι τόσο πολύ βουτηγμένος στον αγώνα για την εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων ώστε διαδίδει (με τον τρόπο αυτό) συκοφαντίες κατά του Αληθινού Προμηθευτού, εγκαταλείπει τα θρησκευτικά του καθήκοντα, και διαπράττει τις όποιες αμαρτίες συναντήσει στο δρόμο του καθώς βγάζει το ψωμί του. Όσο για την εκπαίδευση και τη διδασκαλία, είναι πρώτιστα οι καθορισμένες προσευχές και η λατρεία. Και ο πόλεμος είναι η μάχη ενάντια στη ψυχή και τις επιθυμίες της, και ενάντια στους σατανάδες ανάμεσα στα τζιν και τους ανθρώπους, για να τους απελευθερώσει από την αμαρτία και τα έκλυτα ήθη, και να σώσει την καρδιά και το πνεύμα από αιώνια καταδίκη. Και το πρώτο από τα δύο καθήκοντα είναι το να δίνει κανείς ζωή και να τη συντηρεί, ενώ το άλλο είναι να λατρεύει και να εκλιπαρεί το Δότη και Συντηρητή της ζωής. Είναι το να Τον εμπιστεύεται και να στηρίζεται σε Αυτόν.

       Πράγματι, όποιος κι αν δημιούργησε και έδωσε τη ζωή, γεγονός που είναι ένα περίλαμπρο θαύμα της καλλιτεχνίας του Ενός Αιωνίως Επιζητούμενου Θεού και ένα παράδοξο της σοφίας της κυριότητος,  είναι αυτός που τη διαφυλάττει και τη διαιωνίζει με τη βοήθεια των μέσων συντήρησης.  Δε μπορεί να είναι άλλος. Θέλεις απόδειξη;  Το πιο ανίκανα και ανόητα ζώα είναι τα πιο καλά θρεμμένα· όπως τα ψάρια, και τα σκουλήκια στα φρούτα.  Και είναι τα πιο αβοήθητα και εκλεπτυσμένα πλάσματα που λαμβάνουν την εκλεκτικότερη τροφή· όπως τα βρέφη και τα νεογνά όλων των ειδών.

       Στα σίγουρα, είναι αρκετό να συγκρίνεις τα ψάρια  με τις αλεπούδες, τα νεογέννητα ζώα με τα άγρια θηρία, και τα δέντρα με τα ζώα για να καταλάβεις ότι η επιτρεπτή τροφή αποκτάται όχι διαμέσου της ισχύος και της θελήσεως, αλλά διαμέσου της ανικανότητας και της αμηχανίας.  Δηλαδή, κάποιος ο οποίος παρά τις προκαθορισμένες προσευχές εξαιτίας του αγώνα για τους πόρους συντήρησης στη ζωή μοιάζει με το στρατιώτη που εγκατέλειψε την εκπαίδευση και το χαράκωμά του και πήγε και παρακαλούσε στην αγορά.  Όμως το να επιζητεί κανείς τα τρόφιμα του σιτηρέσιου  από τα μαγειρία του ελέους του Παντογενναιόδωρου προμηθευτού  μετά την τέλεση των προσευχών, και να προχωρεί μόνος του έτσι ώστε να μην είναι βάρος  στους άλλους είναι θυμάσιο και ανδροπρεπές. Και αυτό είναι ένα είδος λατρείας.

       Επιπλέον, η φύση του ανθρώπου και οι πνευματικές του δυνάμεις   φανερώνουν ότι είναι δημιουργημένος για λατρεία.  Διότι σε σχέση με τη δύναμη και τις ενέργειες που είναι απαραίτητες για τη ζωή του κόσμου αυτού, δεν μπορεί να συναγωνιστεί ούτε με το πιο υποδεέστερο σπουργίτι.  Ενώ σε σχέση με τη γνώση και την ανάγκη, και με τη λατρεία  και με την παράκληση, που είναι απαραίτητες για την πνευματική ζωή και τη ζωή μετά θάνατον, είναι όπως το μονάρχη και τον αρχηγό όλων των τετραπόδων.

       Ω ψυχή μου! Εάν κάνεις τη ζωή του κόσμου αυτού στόχο της ζωής σου και εργαστείς πιστά γι’ αυτό, θα καταντήσεις σαν το ευτελέστερο σπουργίτι. Εάν όμως κάνεις τη ζωή του μέλλοντος αιώνος στόχο και επιδίωξή σου, και καταστήσεις τη ζωή αυτή τα μέσα και το χωράφι για την καλλιέργειά  της, και αγωνιστείς  σύμφωνα με αυτή (τη ζωή), τότε θα είσαι σαν ένας αγέρωχος αρχηγός των ζώων, και ένας ευνοούμενος και παρακλητικός υπηρέτης του Παντοκράτορος Θεού, και ο τετιμημένος και σεβαστός Του φιλοξενούμενος.

Αυτοί είναι οι δυο δρόμοι που είναι ανοιγμένοι σε σένα!  Μπορείς να διαλέξεις όποιον επιθυμείς ... Γι’ αυτό να ζητάς καθοδήγηση και προκοπή από τον πλέον Οικτίρμονα των Οικτίρμονων.

 

*     *         *



1 Κοράνι, 16 :128.

02/10/17Εμφανίσεις ( 242 )
Πιστεύω Αρετές της πίστεωςΔεν πιστεύω Δοκίμιο περί της ΦύσηςΕίμαι νέος Πώς μπορούμε να σώσουμε τη ζωή μας; Είμαι ΓυναίκαΕίμαι Άρρωστος Δοκίμιο περί ΑρρώστωνΕίμαι ΗλικιωμένοςΕίμαι ΠαιδίΟικογένεια
Okan Giritli (2012-2019)